Cogito 92 – Türkiyeli Kadın Felsefeciler

Sanırım Türkçe dergiler arasında en sevdiğim yayın Cogito. Ancak bir süredir takip edemediğim için “Türkiyeli Kadın Felsefeciler” sayısından yeni haberim oldu. Görür görmez de sipariş verdim. Böyle özel bir sayı çıkarttıkları için Cogito ekibine teşekkür ederim.

Sayının linki için sitelerine bakarken son birkaç sayının da tam benlik olduğunu fark etmek açıkcası hiç iyi olmadı. Bu kadar sevdiğim bir dergiyi böyle uzaktan takip etmemem lazım. Sonra böyle birikiyor hepsi bir anda.

Alan Moore’s Dodgem Logic

When I read Alan Moore is retiring from comics, first thing that popped into my mind was his experimental magazine Dodgem Logic. I accidentally found the first issue at a comic book store in İstanbul and bought every issue when it’s arrived.

I’m obsessed with magazines and I think Dodgem Logic is one of the main reasons of this, other being the recommendations Warren Ellis shared online through the years. I think magazines has a special potential for creativity. To me, magazines feel like an autonomous zone for the creator which they can do whatever they want. And Dodgem Logic is a great example of it.

Not sure if you can find the issues of it (I checked Amazon and someone was selling the first issue for $223 and another selling #8 for $465 😱) but if you can (within a reasonable price range), grab it without thinking.

Since Moore won’t be doing comics anymore, maybe he’ll restart Dodgem Logic?

Rethinking How I Use Internet: 4

This entry is part 4 of 5 in the series Rethinking the Internet

Do you ever feel tired just by using internet, mostly the social media platforms?

Not sure when it started but I’m feeling tired every time I check social media in the way they designed. With algorithmic timeline, not filtered, filled with “personalized recommendations” and advertisement. Still not sure which part contributes that tiredness the most but when I check from the lists I’ve created or use my private accounts to see what people are up to, I can stay online more. In the first case, feeling of giving up everything related to internet comes fast.

I guess one of the main reason of this can be seen from this quote by Robin Sloan,

No reasonable human needs more than 10,000 other humans to read their words within twenty minutes of writing them.

Robin Sloan –

Everything is too much on social media. Because that’s how they make money. You have to be bombarded with information you can’t really control all the time and you have to react to that information quickly. Otherwise no one will see you on these platforms. Algorithm starts to hate you and hides you under more and more ads. It doesn’t matter if your friend wants to hear from you, you have to please the algorithm first.

To please it, you have to be fast. You have to play by its rules and be prepared to react whatever it gives you. Otherwise, you’ll get buried.

And I think I want to be buried by the algorithm for a while. To rest and work slowly, not rushing to react all the stuff. Instead of feeling tired just because I want to hear from people I really want to, I prefer to be buried by it. Will be using those platforms lesser for a while, focusing my energy to the streams which I can control the speed of it. I’ll be watching and stopping by time to time, of course.

But if you really want to hear from me or talk to me, places like here or the secret channels will be your best shot.

Books of 14.06.2019

Most of my readings are happening on my Kindle because it makes easy for me to reach English books and saves me from dealing with the Turkish postal service. Plus English books are expensive in dead-tree, so ebooks helps me save money too, especially on the shipping.

But every once in a while, we need some Turkish books in the house and we buy dead tree books. Today was one of those days.

Rethinking How I Use Internet: 2

This entry is part 2 of 5 in the series Rethinking the Internet

There are many things that drives me away from social media, especially from Twitter. One of those is the fact that, from my perspective, social media kills conversation and replaces it with stats (likes, RTs…). This tweet from Jay (her account is one of my favorites on Twitter btw) made me think about this more.

(Conversations happening under this one is quite informative, you should read those too.)

One thing that made internet special for me was the fact that I was having conversations with people all over the world, from the beginning. Most of my real life friendships, most of the people who influenced my work and my perspective were and are from internet. Hell, most of my friends are still from here. And seeing more people thinking in a similar way makes me think that I’m not crazy.

(You should read the whole thread btw.)

More and more, whenever I look at Twitter or any other social media platform, I feel like I’m missing this part. And this is the part actually matters to me the most. I think that’s why I’m thinking about retreating to places like my blog or the newsletter, because those still gives me the feeling of conversation. A more intimate way to connect with people online. Yet, I see tweets like the ones above and receive a mention from a friend and start to think that there’s still hope.

Or maybe I’m just a guy who thinks way too emotional about a simple communication tool and gives too much importance to it. If that’s the case, I don’t think that’s going to change anytime soon.

Rethinking How I Use Internet: 1

This entry is part 1 of 5 in the series Rethinking the Internet

This is not one of those “I hate social media” stuff. I actually owe a lot to social media and will continue using it. But not in a way that will consume all my energy and turn me into an angry beast, which means my old way of using it. Don’t know why but I’ve always been quite invested in stuff happening online. (Actually I know why but I really don’t want to explain it right now, so please go along with it. We’ll talk about it later.) But for a while, this attitude of mine was making things worse for me. I know because things got really bad, at least in a personal and psychological sense. So I had to do something about it.

And this is me, doing something about it. From now on, I’ll not be as active as I used to be on my public social media profiles. At least for a while. Of course I’m going to share stuff about me or things I’ve created and my blog posts will go there too but other than that I won’t be following it like I used to do. Even though that means I’ll be missing some stuff from people who shares really good stuff but I really need this. I really need to re-align my focus and energy.

But this also means that I’ll be more online in the places where I can share more half baked thoughts — as Warren Ellis put it. Because more and more, I feel like the way people sharing stuff or having conversations on Twitter is not the way I’m enjoying it. Shouting matches, political snark and burns gets quite boring and exhausting quickly. And my brain really doesn’t want more of these things. Instead, I want to write more of my half baked thoughts, have a conversation with people about those and use this tool called internet in a way which works better for me.

So that’s why I’m starting this experiment. Starting from today, I’ll be working on re-adjusting my internet usage, probably analyzing every bit of it and deciding what works for me and what doesn’t. Right now my plan is to focus on places where I can write longer and share the stuff I want to share the way I want. Like my blog, my newsletter and Patreon. Instead of ranting on Twitter, I’m going to put it on my blog, if it’s worth putting here. Because whenever I want to write something here, I think about it more than I think about a tweet. And this makes a good personal filter.

I’m going to keep using Twitter, Instagram etc. too. But Twitter will be much more limited and I’ll probably read only the stuff I put on my private lists. Instagram still gets a pass because I’m using only a private account which is highly curated and instead of giving me anxiety, it does the exact opposite. Maybe I need something similar on Twitter too.

So, that’s pretty much it. Starting today, this place (alongside with newsletter) will be my main places online, alongside with the secret channels. If you want to get in touch with me, I’ll be still online but less. Most of the people who’s going to read this knows how to reach me in those channels, if you don’t drop me a line.

Let’s see how this one is going to play out.

(The title is numbered because I’m going to experiment with something called “blogchain”. If you never heard of it, this is a good start.)

24 Haziran Sonrası Üzerine Birkaç Not

Malum dördüncü yılda altıncı seçimi geride bıraktık. Burada kalkıp seçim sonuçları üzerine analiz falan yapmak gibi bir derdim yok. Sadece seçim öncesi, gecesi ve sonrası gözlemlediğim bir şeyi kısaca anlatmak istiyorum. Belki Twitter’da yazarım bunu dedim ama burada anlatacağım sebeplerden dolayı bu konuları orada -en azından bir süre- konuşmamaya karar verdim.

Her ne kadar muhalefet kesimi kampanya süreci boyunca birlik, kardeşlik, barışma argümanlarını sıkça kullansa da; hükümetin uzun zamandır yürüttüğü kutuplaşma politikası, dört yılda altı seçimin getirdiği sürekli kampanya hali ve sosyal medyanın da getirdiği kamplaşma, sürekli laf sokup trollük yapmayı başarı zannetme gibi şeylerden dolayı aslında bu konularda ciddi bir körleşme ve eleştirelliğin yitirilmesi durumu yaşıyoruz. Seçimlerin ilanından sonraki süreçte, aslında eleştirilebilecek birçok şey “aman susup zarar vermeyelim de belki bu sefer iktidar değişir” kafasıyla görmezden gelindi. Bunlardan ilk aklıma gelen belki de Meral Akşener gibi gayet aşırı milliyetçi bir düşünce yapısından gelen birisinin merkez, liberal gibi allanıp pullanması. Ki kendisinin aslında hiç değişmediğini “Beni HDP’lilerle bir tuttular” sızlanmasında görmek mümkündü.

Bunlar elbette kampanya süreçlerinde öyle ya da böyle gözardı edilebilir ama durumun ne kadar tehlikeli bir hâl aldığının asıl göstergeleri seçim gecesinde ve sonrasında ortaya çıktı. İnsanların ciddi bir şekilde güvendiği insanların hepsinin kayıplara karışması, “şöyle yaparız, böyle yaparızların” hepsinin buhar olup uçması, alternatif diye kurdukları sistemin açılmadan yıkılması gibi şeyler dürüst olmak gerekirse bu büyüye kapılmayan herkesin az biraz beklediği durumlardı. Ama bunlarla birlikte aslında sürekli iktidar tarafına ve onun destekçilerine getirilen eleştirilerin birer birer karşı tarafta da ortaya çıkması işin asıl dikkate değer kısmı.

Bahsettiğim özetle taraftarlık psikolojisinin mantıklı ve eleştirel düşünmenin önüne geçmesi. Burada da verilecek iki temel örnek var. İlki insanların taraftarlık güdüsüyle geliştirdikleri o büyük güvenin yıkılması karşısında soluksuz bir şekilde komplo teorilerine bel bağlaması. Kaçırılmalar, iç savaş tehditleri gibi şeyler gece boyu havada uçuştu. Aklı başında hiç kimsenin ciddiye almaması gereken şeyler sosyal medyada makul teoriler gibi paylaşılıyordu.

İkincisi ise, tüm bu komplo teorilerine son vermek için işini yapmaya çalışan bir gazetecinin linç edilmesi ve kendisine edilmedik lafın bırakılmaması. Gece boyunca herkesin beklediği soruya bir şekilde cevap alıp onu yanıtlayan İsmail Küçükkaya, İnce’nin beceriksizliğinin ve iletişim kurma yeteneğindeki eksiklerin günah keçisi haline getirildi. Olan bitende tüm hata İnce’deyken; konu bir Twitter ünlüsünün gayet homofobiye oynayan “ben de senin mesajlarını yayınlayayım mı” tehditiyle ve bazı karşı havuzcuların “ben de biliyordum ama haddimi bilip sustum” demesiyle ve güzel bir linç ile tatlıyla bağlandı. Herkes tüm taraftarlık ve yenilgi psikolojisinin hırsını çıkaracak birilerini bulmuştu sonuçta.

Daha bunun gibi irili ufaklı bir sürü şey sayabilirim. Ama sonuçta ortada dev bir sorun var: Ülke şu anda siyaset üzerine mantıklı düşünebilecek kapasitede değil, en azından çoğunluk için böyle bir şey söz konusu değil. Az sayıda da olsa bu yazıyı göreceğini bildiğim mantıklı insanlar var, onlar alınganlık yapmasın rica ediyorum. Ama durum bu. Şu anda kutuplaşmanın doruklarına doğru gidiyoruz ve mevcut sonuçlara göre ülkenin yüzde 65’nin aşırı sağ popülizme oy verdiği bir yerde de bunun kendi kendine azalmasını beklemek saflık olur. Hele bir de dokuz ay sonra bir seçim daha varken.

Bundan sonrası üzerine düşüneceklerin çok işi var. En başta bu popülist yaklaşımla tatmin olan taraftar psikolojisiyle mücadelenin yollarına bakmak gerekiyor. Bu elbette sadece bize özgü bir sorun değil, tüm dünya bu dalga ile sürükleniyor şu anda. Belki popülizmle erken tanışan ülkelerden birisi olarak çözümü de ilk bulan biz oluruz, bilemem. Ama bu çözülmedikçe kısıtlı ortamlar dışında bu konuları sağlıklı ve eleştirel bir şekilde ele alıp konuşmak mümkün değil.

Bununla birlikte siyaseti ve dünyamızı sadece gündelik siyasetten ibaret görmekten uzun vadeli düşünmeye ayıracak enerji kalmıyor. Elbette gündelik siyasetin ve o siyasetçilerin bir etkisi var ama kendimizi bu çukurda kaybederken yakın gelecekte önümüze çıkacak sorunları düşünmeye, onlar için kafa yormaya enerji ve zaman kalmıyor. Üstelik mevcut gündelik siyaset tamamen popülizm merkezli yönetildiğinden, yakın zamanda hayati bir tehdit olacak olan iklim krizi gibi meselelere zaten hiçbir zaman yer kalmıyor. Çünkü bu tarz siyasette uzun vadeli düşünmeye yer yok. En uzun vadeli sözler genelde çılgın projeler oluyor.

Bunları Twitter yerine burada anlatmak istemem de biraz bunlardan kaynaklanıyor. Bunları daha sağlıklı, eleştirel ve mantıklı bir şekilde konuşabileceğimiz yerlere ihtiyacımız var. Herkese laf sokup RT’lere doyamadığımız, sırf laf sokma adına en saçma ve mantıksız şeyleri popüler hâle getirdiğimiz yerlerde bu olmuyor, olmaz. O yüzden burada yazmayı tercih ettim. Konuşmak isterseniz yorumlar ve email adresim herkese açık; hem karakter sınırı da yok. Ama bunların dışında, en azından bir süre bu tarz konuları, özellikle de gündelik siyasetle ilgili şeyleri sosyal medya ortamlarında olabildiğince konuşmamaya çalışacağım. Çünkü bu kadar yoğun popülizme maruz kalmak bir süre sonra sinirlerime ve akıl sağlığıma zarar vermeye başlayacak gibi hissediyorum. Bunun yerine enerjimi daha uzun vadeli, ileriye ve sorunların köküne yönelik çabalara vermeyi tercih edeceğim. Bu şekilde daha faydalı olacağıma inanıyorum.

‘Work in Progress’ and Thoughts on How to Create in Dark Times

Cover of the zine called "work in progress vol 0.0 now what?"

[This piece first published at my newsletter “Weird and Deadly Interesting at May 5th, 2018. Slightly edited this part to publish it on my blog. If you’re interested, you can subscribe my newsletter here.]

There is something I want to mention, a project which I was a part of, called “Work in Progress”. It’s a zine project by Andrew Sempere and he was kind enough to include one of my writings from my newsletter to his project.

Continue reading “‘Work in Progress’ and Thoughts on How to Create in Dark Times”

Reporting From The Churn: Day 1, 2017

Before yesterday night, I was planning to write a new blog post [probably on Monday] about what I’m planning to do in 2017, and keep it cynical but as optimist as possible. But then, at the first hours of 2017, this happened.

It was shocking and devastating, some idiot motivated by delusional bullshit killed at least 39 people just because they were celebrating New Years Eve. But the main problem was, atmosphere for this attack created by many groups together, including some government organizations and pro-government media. Of course, many Muslim groups in Turkey didn’t liked Christmas and NYE celebrations and campaigned against those for a long time. But in the past couple years, especially in 2016, this become something more than that.

That’s why I wrote this tweet. Because even the government’s Religious Affairs Directorate practically approved every protest and attack against NYE celebrations. Those attacks were usually something like stabbing or beating people wearing Santa costumes (some acting with them, some just wearing for money), passing out threatening flyers and using their media to spread those threats. And every year, they’ve become bolder and ready to do more.

The main problem is, government and media close to the government just served them as ‘concerned citizens.’ Beating people wearing Santa costumes delivered as ‘cute news.’ They were just citizens trying to protect ‘our national values.’

But when it comes to the reality, things were not that cute. All of them wants everyone living in this country to act and live like them. Everyone in Turkey must live like a perfect Turkish citizen, which is constructed by the Sunni, Turkish men long time ago, tweaked by every government on the way. They are the ones we should be like and not anything different. And if we’re different in any way, we’re a threat.

That’s why when I wrote the tweet above, some people on Twitter started attacking me. Claiming I’m the one dividing this society, “playing politics over dead bodies.” So I wrote couple more.

The “We” I was talking about there is basically everyone who is not Sunni, Turkish and male living in Turkey. Women, LGBTQ, Christians, Jews, Atheists, Kurds, Armenians, Alevis, leftists and everyone else you can think of. We’re always seen as a threat to their values, to their nation. And every time an attack like that happens and someone like me comes out and says why people are too eager to do things like that, they say we’re dividing this country. We’re playing politics. Instead we should just shut the fuck up and be like them. Every time they say “We should unite against this attack,” they mean “You all have to be like us and instead of talking the truth, you should go along with our conspiracy theories which doesn’t explain a shit but helps us to gain more politics points. And if you don’t, we’ll declare you’re a terrorist too.” 

[Just to make it clear: This isn't something new or specific to AKP. This is the political culture in Turkey for decades. Every government in Turkey used it, just tweaked some parts or added some new conspiracy theories over it.]

I’m pissed off. Every time, every single fucking time, they do everything to divide this society and oppress us and then someone using their rhetoric kills people. And then when I say you’re helping them with doing this and saying that, I’ll become the target again. They cause all of this bullshit and then blame the people got attacked. Two days ago, Religious Affairs Directorate declared NYE celebrations against our culture [PDF], pro-government newspapers ‘warned’ people to not to celebrate, some people put a gun over someone’s head who wears a Santa costume and get away with it [in TUR], many local departments of Ministry of National Education sent notices to all schools to ‘kindly forbid’ NYE celebrations in schools (because it’s not part of our culture) [both links in TUR] and religious sect leaders close to them threatened people celebrating [people like Cübbeli Ahmet etc.]. Then someone decided to kill people celebrating NYE and now they’re acting like all of these didn’t happened and we’re the ones to blame. Just because we’re saying what they did two days ago.

FUCK THAT SHIT! I’m sick of playing the kind and good one against those secretly (and sometimes openly) wishing death to all of us; thinking either we live like them or we don’t deserve living in here; expecting me to apologize for everything I believe and do which they did not approve; doing everything to destroy every culture, art and lifestyle they didn’t like.

This is who I am and I don’t have any plans for a change or apologize just because some idiots didn’t like it. I’ll defend myself and every other minority living in here until those shitheads understand that only thing they should do is shut up. I don’t have any plans to let them get away with turning us into targets just because we want everyone to live however they want, instead of how they want.

This wasn’t how I planned to start 2017 but here we are. Everything keeps going and doesn’t care if you’re hangover or not [I’m, kind of]. It’s going to be a weird and deadly interesting year, as usual. I’m here to do what I usually do, only more and more. And with hope to turn the world into a weirder place with it. Because that’s the only way I know to resist against those who wants us to become the copies of them.

Paypal’ın Türkiyeden Ayrılmak Zorunda Kalması Üzerine Birkaç Kelam

Bu yazımı ilk olarak Tuhaf Gelecek newsletterın 02.06.2016 tarihli bölümünde yayınladım. Eğer newslettera abone olmak ve daha önce yazdıklarımı okumak isterseniz buraya tıklayın.

Ülke olarak dünyanın geri kalanına kendimizi kapatma çabamız da tüm hızıyla devam ediyor. 30 Haziran gecesi düşen Paypal’ın Türkiye’de artık işlem yapamayacak olması da bunun en son örneği. Birçokları için belki hiç önemi yok, kendi sözüm ona “milli” yöntemlerini desteklemek (bkz. Vestel telefon satsın diye düzenleme yapmak) ya da başka planları olabilir. Ama böyle bir hareketinin nasıl etkileri olacağını hiç düşünmeden bu kadar aptalca hareket edebilmelerine gerçekten şaşırıyorum.

(Paypal’ın lisansının verilmemesinin temel sebebinin Türkiye verilerinin hepsini Türkiye’de sunucu açıp burada tutması gibi bir zorunluluğun getirilmesiyle açıklıyorlar. Buna benzer yaptırımlar genellikle Rusya vb ülkeler, o verileri devlet olarak kendi kontrolleri altında tutabilmek için talep eder. Bunun gibi zorlamalar genel olarak “splinternet” adıyla anılır ve küresel ve dağıtık internet yapısının devletler tarafından kontrol edilebilmesi için uydurulmuş bir yöntemdir. Örneğin bu yöntemi kullanarak aynı yaptırımlar yakında sosyal medya sitelerine ve kullandığımız diğer uluslararası araçlara da uygulanabilir ve bunların da Türkiye’den kullanılamaz hale gelmesine sebep olabilir.)

Sadece kendi adıma konuşacak olursam, benim hem birçok para kazanma yolum hem de harcamalarım riske girdi. Yurtdışına freelance olarak yaptığım işlerin büyük bir kısmı yalnızca Paypal üzerinden ödeme yapabiliyor. Yani bir daha bu yerlerle iş yapıp yapamayacağım meçhul. Bunun dışında bağımsız yayınlar ve projeler yapma planlarımın da büyük bir kısmı riske girdi. Yapsam bile bunlardan bir şey kazanmam şu noktada imkansıza yakın görünüyor. Bunun yanı sıra henüz durumun belirsizliği yaptığım birçok kültür harcamasını da bir daha yapıp yapamayacağım konusunu riske soktu. Bandcamp’ten sanatçı keşfetmek, yeni keşfettiğim yazarların self-published işlerini almak ya da yeni dergileri desteklemek gibi şeyleri bundan sonra yapabilecek miyim belli değil.

Bunun yanı sıra benim gibi yurtdışına freelance iş yapan birçok yazar, çevirmen, sanatçı vb.; şu an Youtube üzerinden geçimini sağlayan Türkiyeli Youtuberlar; indiegogo ile yeni projelerine destek arayanlar; yurtdışıyla iş yapan birçok küçük ve orta boy işletmeler şu an ne yapacak belli değil. Dünyanın en güvenli para alışverişi yollarından birisini ülkede iş yapamaz hale getirmek nasıl bir zekanın işi bilmiyorum. Dünyanın geri kalanının haberi bile olmadığı ve bu yüzden güvenmeyeceği yolları kullanmamızı mı belkiyorlar acaba? Alternatifler var, yerliler var diyenler acaba dünyanın geri kalanını da bunları kullanmaya zorlayabileceklerini mi düşünüyorlar?

Elbette bu değil durum. Arka planda yatan fikir her şeyin şu ülkenin sınırları içerisinde kalması ve belki de en sonunda dünyanın geri kalanıyla tüm ilişkimizin kopması. Zihinlerinin derinlerine işleyen aptal milliyetçilikleri tüm bunların sebebi aslında. Yabancı olan her şeye hiç kafa yormadan yapılan düşmanlık, dünyanın geri kalanını sürekli küçümseyip düşman görürken kendisi hiçbir şey üretmeme hali ve tüm bunlara rağmen dünyadan kopmadan bir şeyler yapmaya çalışanları zerre umursamayan zihin yapısının eseri bunlar. Kendileri ve çevreleri böyle şeylere hiç ihtiyaç duymadığı için ülkenin geri kalanının da kendileri gibi olmasını bekledikleri için oluyor bunlar.

Herhalde bizlerden de bekledikleri zerre kültür ve bilgi birikimi olmayan, kendini geliştirmeyi gereksiz gören ve dünyanın geri kalanıyla tek ilişkisi başkalarının parasını yiyerek yurtdışında tatil yapmak olan kütüklere dönüşmemiz. Bunu bir de güzel bir milliyetçilik sosuna bularsak tadından yenmez zaten. Kimin ihtiyacı var kültürün ve sanatın gelişmesine, yaratıcı insanların kendilerine fırsatlar yaratmasına ya da onların aklına bile gelmeyecek şeyleri düşünüp yaratmasına. Kendi kendimize Kuzey Kore gibi takılır, tüm dünyanın bize hayran olduğunu ve kıskandığını zanneden şizofrenik bir rüyada yaşamaya devam ederiz nasılsa.