Alan Moore’s Dodgem Logic

When I read Alan Moore is retiring from comics, first thing that popped into my mind was his experimental magazine Dodgem Logic. I accidentally found the first issue at a comic book store in İstanbul and bought every issue when it’s arrived.

I’m obsessed with magazines and I think Dodgem Logic is one of the main reasons of this, other being the recommendations Warren Ellis shared online through the years. I think magazines has a special potential for creativity. To me, magazines feel like an autonomous zone for the creator which they can do whatever they want. And Dodgem Logic is a great example of it.

Not sure if you can find the issues of it (I checked Amazon and someone was selling the first issue for $223 and another selling #8 for $465 😱) but if you can (within a reasonable price range), grab it without thinking.

Since Moore won’t be doing comics anymore, maybe he’ll restart Dodgem Logic?

Rethinking How I Use Internet: 4

This entry is part 4 of 4 in the series Rethinking the Internet

Do you ever feel tired just by using internet, mostly the social media platforms?

Not sure when it started but I’m feeling tired every time I check social media in the way they designed. With algorithmic timeline, not filtered, filled with “personalized recommendations” and advertisement. Still not sure which part contributes that tiredness the most but when I check from the lists I’ve created or use my private accounts to see what people are up to, I can stay online more. In the first case, feeling of giving up everything related to internet comes fast.

I guess one of the main reason of this can be seen from this quote by Robin Sloan,

No reasonable human needs more than 10,000 other humans to read their words within twenty minutes of writing them.

Robin Sloan –

Everything is too much on social media. Because that’s how they make money. You have to be bombarded with information you can’t really control all the time and you have to react to that information quickly. Otherwise no one will see you on these platforms. Algorithm starts to hate you and hides you under more and more ads. It doesn’t matter if your friend wants to hear from you, you have to please the algorithm first.

To please it, you have to be fast. You have to play by its rules and be prepared to react whatever it gives you. Otherwise, you’ll get buried.

And I think I want to be buried by the algorithm for a while. To rest and work slowly, not rushing to react all the stuff. Instead of feeling tired just because I want to hear from people I really want to, I prefer to be buried by it. Will be using those platforms lesser for a while, focusing my energy to the streams which I can control the speed of it. I’ll be watching and stopping by time to time, of course.

But if you really want to hear from me or talk to me, places like here or the secret channels will be your best shot.

Books of 14.06.2019

Most of my readings are happening on my Kindle because it makes easy for me to reach English books and saves me from dealing with the Turkish postal service. Plus English books are expensive in dead-tree, so ebooks helps me save money too, especially on the shipping.

But every once in a while, we need some Turkish books in the house and we buy dead tree books. Today was one of those days.

Rethinking How I Use Internet: 3

This entry is part 3 of 4 in the series Rethinking the Internet

One thing I think bothers me most about all those social media platforms and its usage is the fact that it turned many people obsessed with numbers and they started to think about almost everything based on those meaningless analytics data.

For example, one of the Turkish musicians which I like recently did something really stupid and called out a random people basically saying “You have only 31 followers. Who cares what you think?” The dude was only saying that he gave another chance to his latest song and actually liked it this time. There wasn’t even anything remotely bad in that tweet or anything.

Another thing I’ve been seeing and still trying to wrap my head around is that some people trying to run their personal accounts like it’s a brand account. They’re checking analytics data, scheduling their most normal tweets based on that and bunch of other stuff. I think I shouldn’t be surprised about this considering years of online talks about “personal brand”. But this doesn’t change the fact that even thinking about it makes me sick.

I also see that people are also trying to do all that analytics, timing and other things on podcasting too. Like, it’s basically an RSS feed for sound files. People gets subscribed and listen whenever they want. But no, they have to put analytics and numbers into that too. And then find bunch of meaningless data.

Like I’m writing this post around 22 in Tuesday night and will post it when it’s done. Because it’s a blog and I’m doing this just because I wanted to. I shouldn’t be thinking about when I should publish this. But according to an important number of people only, I’m being stupid by doing this.

I’m really not sure about what to do in all of this. Like I said on the previous post, there are many people I like and care about what they’re sharing is in those places but other than that, it’s hard to find enough justification to stay in there with this madness. I’m not even talking about the toxicity part (at least not in this post).

I believe there will be many more in this series.

Rethinking How I Use Internet: 2

This entry is part 2 of 4 in the series Rethinking the Internet

There are many things that drives me away from social media, especially from Twitter. One of those is the fact that, from my perspective, social media kills conversation and replaces it with stats (likes, RTs…). This tweet from Jay (her account is one of my favorites on Twitter btw) made me think about this more.

(Conversations happening under this one is quite informative, you should read those too.)

One thing that made internet special for me was the fact that I was having conversations with people all over the world, from the beginning. Most of my real life friendships, most of the people who influenced my work and my perspective were and are from internet. Hell, most of my friends are still from here. And seeing more people thinking in a similar way makes me think that I’m not crazy.

(You should read the whole thread btw.)

More and more, whenever I look at Twitter or any other social media platform, I feel like I’m missing this part. And this is the part actually matters to me the most. I think that’s why I’m thinking about retreating to places like my blog or the newsletter, because those still gives me the feeling of conversation. A more intimate way to connect with people online. Yet, I see tweets like the ones above and receive a mention from a friend and start to think that there’s still hope.

Or maybe I’m just a guy who thinks way too emotional about a simple communication tool and gives too much importance to it. If that’s the case, I don’t think that’s going to change anytime soon.

Medyapod Podcast Summit 2019

Türkiye’nin ilk podcast ağlarından birisi olan ve benim de Tuhaf Gelecek Podcast ile bir parçası olduğum Medyapod, Türkiye’deki podcast üretenleri ve dinleyenleri bir araya getirecek bir Summit düzenliyor. Bu etkinlikte birçok tanıdık ismin katılacağı paneller ve atölyeler olacak ve podcast üreten ve dinleyen herkes bir araya gelme şansı bulacak.

Ben de 6 Mayıs’ta ShortCAST‘ten Emre Saklıca ile birlikte “Podcastin Anatomisi” başlığı altında bir atölye gerçekleştiriyor olacağım. Atölye podcaste ve podcast üretimine giriş niteliğinde olacak ve özellikle kendi çabalarıyla podcast üretmek isteyenler için faydalı olmasını amaçlıyoruz.

6-7 Mayıs’ta İstanbul’da, Kadir Has Üniversitesi’nde gerçekleşecek etkinliğe katılım ücretsiz, fakat kayıt olmanız gerekiyor. Hem programı incelemek hem de kayıt olmak için etkinliğin web sayfasını ziyaret edebilirsiniz:

Podcast Summit’te görüşmek üzere.

Rethinking How I Use Internet: 1

This entry is part of 4 in the series Rethinking the Internet

This is not one of those “I hate social media” stuff. I actually owe a lot to social media and will continue using it. But not in a way that will consume all my energy and turn me into an angry beast, which means my old way of using it. Don’t know why but I’ve always been quite invested in stuff happening online. (Actually I know why but I really don’t want to explain it right now, so please go along with it. We’ll talk about it later.) But for a while, this attitude of mine was making things worse for me. I know because things got really bad, at least in a personal and psychological sense. So I had to do something about it.

And this is me, doing something about it. From now on, I’ll not be as active as I used to be on my public social media profiles. At least for a while. Of course I’m going to share stuff about me or things I’ve created and my blog posts will go there too but other than that I won’t be following it like I used to do. Even though that means I’ll be missing some stuff from people who shares really good stuff but I really need this. I really need to re-align my focus and energy.

But this also means that I’ll be more online in the places where I can share more half baked thoughts — as Warren Ellis put it. Because more and more, I feel like the way people sharing stuff or having conversations on Twitter is not the way I’m enjoying it. Shouting matches, political snark and burns gets quite boring and exhausting quickly. And my brain really doesn’t want more of these things. Instead, I want to write more of my half baked thoughts, have a conversation with people about those and use this tool called internet in a way which works better for me.

So that’s why I’m starting this experiment. Starting from today, I’ll be working on re-adjusting my internet usage, probably analyzing every bit of it and deciding what works for me and what doesn’t. Right now my plan is to focus on places where I can write longer and share the stuff I want to share the way I want. Like my blog, my newsletter and Patreon. Instead of ranting on Twitter, I’m going to put it on my blog, if it’s worth putting here. Because whenever I want to write something here, I think about it more than I think about a tweet. And this makes a good personal filter.

I’m going to keep using Twitter, Instagram etc. too. But Twitter will be much more limited and I’ll probably read only the stuff I put on my private lists. Instagram still gets a pass because I’m using only a private account which is highly curated and instead of giving me anxiety, it does the exact opposite. Maybe I need something similar on Twitter too.

So, that’s pretty much it. Starting today, this place (alongside with newsletter) will be my main places online, alongside with the secret channels. If you want to get in touch with me, I’ll be still online but less. Most of the people who’s going to read this knows how to reach me in those channels, if you don’t drop me a line.

Let’s see how this one is going to play out.

(The title is numbered because I’m going to experiment with something called “blogchain”. If you never heard of it, this is a good start.)

Geleceği İcat Etmek: Postkapitalizm ve Çalışmanın Olmadığı Bir Dünya

Geleceği İcat Etmek, kapak.
Geleceği İcat Etmek, kapak.

Geleceği İcat Etmek, şu ana kadar çevirdiğim kitaplar arasında en önemli ve kesinlikle Türkçede erişilebilir hâle getirdiğim için mutlu olduğum kitap diyebilirim. Özellikle başlatmaya çalıştığı tartışmalar, günümüz siyaset algısını ve onun eksiklerini ele alışı bakımından oldukça değerli bir kitap.

Kitap genel olarak günümüzde yaşadığımız ekonomik, politik ve toplumsal sorunları ve kapitalizmin içerisinde bulunduğu krizi ele alma konusunda sol siyasetin neden bir sıkıntı içerisinde olduğunu ve bunu aşmak için nasıl yeni bir bakış açısı kurabileceği sorununu ele alıyor. Burada özellikle hegemonya kavramının önemine ve bunu şu anda altında yaşadığımız neoliberal kapitalizmin nasıl kurduğuna bakıyor ve solun böyle bir hegemonya kurmak için neler yapması ve neleri değiştirmesi gerektiğini anlatmaya ve bulmaya çalışıyor. Kitabın özellikle solun ve genel olarak insanların geleceğe dair politik hayal gücünden yoksun kaldığına ve bunu aşmak için çalışmamız gerektiğine dair yaptığı vurgu oldukça önemli.

Elbette kitapta eleştirilerimin olduğu ve eksik bulduğum noktalar var. Özellikle kitabın daha anarşist ve anti-otoriter düşüncelere olan dışlayıcı tavrı —her ne kadar sonlara doğru yumuşatmaya çalışsalar da— biraz sorunlu. Bununla birlikte kitabın yetersiz kaldığı ve cevaplayamadığı kimi önemli meseleler de var. Fakat ikincisinin genel olarak bir kitap olmanın getirdiği sınırlardan ve yazarların uzmanlık alanları dışına çıkmamayı tercih etmelerinden kaynaklandığını tahmin ediyorum.

Özetle kitap eksiklerine rağmen kesinlikle değerli ve hemen herkesin okuması ve üzerine tartışması gereken bir eser. Özellikle günümüzde politik hayal gücü anlamına nasıl sıkıntılı bir dönemde olduğumuzu düşünürseki kesinlikle Geleceği İcat Etmek gibi bizi farklı gelecekleri, hepsinden öte kapitalizmden sonrasını, düşünmeye itecek çalışmalara ihtiyacımız var.

Kitabı Bulabileceğiniz Kimi Linkler

Kitabın Goodreads sayfasına da buradan ulaşabilirsiniz.

Kitapla İlgili Yazılar ve Diğer İçerikler

Kitabın tanıtım yazısı ise şöyle:

Herkesin Seveceği Ütopya: Çalışmanın Olmadığı Bir Dünya
Siyaset teorisi, dijital ekonomi ve sosyoloji alanlarında uzmanlaşan iki yazar ve akademisyenin, Nick Srnicek ile Alex Williams’ın ortak imzasını taşıyan Geleceği İcat Etmek: Postkapitalizm ve Çalışmanın Olmadığı Bir Dünya, kapitalizmin olmadığı bir gelecek tahayyülüne sahip çıkarak sol siyaseti somut adımlar atmaya davet ediyor. 

Delidolu’nun “Ne Yapmalı?” temalı kurmaca dışı eserler koleksiyonunda yerini alan kitap, “Güncel sol siyaseti bugünün teknolojik dünyasında nasıl etkili kılabiliriz?” sorusuna yanıt ararken hem küresel neoliberalizmi hem de “çalışma” fikrini mercek altına alıyor. 
Toplumsal hareketler üzerine en güncel teorik çerçeveden beslenen bu kapsamlı çalışma, siyaset bilimi, iktisat, iletişim ve sosyoloji başta olmak üzere sosyal bilimlerin çeşitli alanlarında eğitim alan öğrenciler ile bu alanlarda çalışan akademisyenlerin yanı sıra güncel siyasetle ilgilenen kitapseverlere ve aktivistlere de hitap ediyor. 
Teknolojideki ilerlemeler ve dijitalleşme yaşamlarımızı radikal bir biçimde dönüştürürken gelecek üzerine düşünmenin ve yeni bir dünya icat etmenin vakti geldi de geçiyor bile. Srnicek ve Williams, bu göreve talip olan sol siyasetlerin, teknolojiyle ilgili önyargıları ve hapsoldukları yerel savunma siyasetleri nedeniyle sınırlı kaldıklarını ifade ederek küresel kapitalizmin ancak evrensel bir vizyonla alt edilebileceğini söylüyor. Antikapitalist mücadeleye ve günümüzün toplumsal hareketlerine dair güncel bir bakış vadeden bu çalışma, kapitalizmin olmadığı bir dünya hayalini her zamankinden daha geçerli ve güçlü kılıyor. 
“İnsanlığın geleceği, teknolojik dönüşümdeki özgürleşmeye sıkı sıkıya bağlıdır. Geçerliliğini korumak ve siyasal açıdan etkili kalmak isteyen her hareketin teknolojik dünyamızdaki imkân ve gelişmeleri yakalaması gerekir. Sol şimdiki hâliyle ne günümüzde kalabilir ne de geçmişe dönebilir. 
Yeni ve daha iyi bir gelecek kurmak için yeni bir hegemonya inşa etmemiz ve bunun için de gerekli adımları atmamız gerekiyor. Kolektif hayal gücümüzü kapitalizmin koyduğu sınırların ötesine taşımak zorundayız. Bugün ne kadar sağlam görünürse görünsün, neoliberalizmin geleceği de güvende değildir. 
Şimdiye dek tanık olduğumuz bütün toplumsal sistemler gibi neoliberalizm de sonsuza kadar sürmeyecektir. Bugün bize düşen, neoliberalizmden sonrasını icat etmektir.”

24 Haziran Sonrası Üzerine Birkaç Not

Malum dördüncü yılda altıncı seçimi geride bıraktık. Burada kalkıp seçim sonuçları üzerine analiz falan yapmak gibi bir derdim yok. Sadece seçim öncesi, gecesi ve sonrası gözlemlediğim bir şeyi kısaca anlatmak istiyorum. Belki Twitter’da yazarım bunu dedim ama burada anlatacağım sebeplerden dolayı bu konuları orada -en azından bir süre- konuşmamaya karar verdim.

Her ne kadar muhalefet kesimi kampanya süreci boyunca birlik, kardeşlik, barışma argümanlarını sıkça kullansa da; hükümetin uzun zamandır yürüttüğü kutuplaşma politikası, dört yılda altı seçimin getirdiği sürekli kampanya hali ve sosyal medyanın da getirdiği kamplaşma, sürekli laf sokup trollük yapmayı başarı zannetme gibi şeylerden dolayı aslında bu konularda ciddi bir körleşme ve eleştirelliğin yitirilmesi durumu yaşıyoruz. Seçimlerin ilanından sonraki süreçte, aslında eleştirilebilecek birçok şey “aman susup zarar vermeyelim de belki bu sefer iktidar değişir” kafasıyla görmezden gelindi. Bunlardan ilk aklıma gelen belki de Meral Akşener gibi gayet aşırı milliyetçi bir düşünce yapısından gelen birisinin merkez, liberal gibi allanıp pullanması. Ki kendisinin aslında hiç değişmediğini “Beni HDP’lilerle bir tuttular” sızlanmasında görmek mümkündü.

Bunlar elbette kampanya süreçlerinde öyle ya da böyle gözardı edilebilir ama durumun ne kadar tehlikeli bir hâl aldığının asıl göstergeleri seçim gecesinde ve sonrasında ortaya çıktı. İnsanların ciddi bir şekilde güvendiği insanların hepsinin kayıplara karışması, “şöyle yaparız, böyle yaparızların” hepsinin buhar olup uçması, alternatif diye kurdukları sistemin açılmadan yıkılması gibi şeyler dürüst olmak gerekirse bu büyüye kapılmayan herkesin az biraz beklediği durumlardı. Ama bunlarla birlikte aslında sürekli iktidar tarafına ve onun destekçilerine getirilen eleştirilerin birer birer karşı tarafta da ortaya çıkması işin asıl dikkate değer kısmı.

Bahsettiğim özetle taraftarlık psikolojisinin mantıklı ve eleştirel düşünmenin önüne geçmesi. Burada da verilecek iki temel örnek var. İlki insanların taraftarlık güdüsüyle geliştirdikleri o büyük güvenin yıkılması karşısında soluksuz bir şekilde komplo teorilerine bel bağlaması. Kaçırılmalar, iç savaş tehditleri gibi şeyler gece boyu havada uçuştu. Aklı başında hiç kimsenin ciddiye almaması gereken şeyler sosyal medyada makul teoriler gibi paylaşılıyordu.

İkincisi ise, tüm bu komplo teorilerine son vermek için işini yapmaya çalışan bir gazetecinin linç edilmesi ve kendisine edilmedik lafın bırakılmaması. Gece boyunca herkesin beklediği soruya bir şekilde cevap alıp onu yanıtlayan İsmail Küçükkaya, İnce’nin beceriksizliğinin ve iletişim kurma yeteneğindeki eksiklerin günah keçisi haline getirildi. Olan bitende tüm hata İnce’deyken; konu bir Twitter ünlüsünün gayet homofobiye oynayan “ben de senin mesajlarını yayınlayayım mı” tehditiyle ve bazı karşı havuzcuların “ben de biliyordum ama haddimi bilip sustum” demesiyle ve güzel bir linç ile tatlıyla bağlandı. Herkes tüm taraftarlık ve yenilgi psikolojisinin hırsını çıkaracak birilerini bulmuştu sonuçta.

Daha bunun gibi irili ufaklı bir sürü şey sayabilirim. Ama sonuçta ortada dev bir sorun var: Ülke şu anda siyaset üzerine mantıklı düşünebilecek kapasitede değil, en azından çoğunluk için böyle bir şey söz konusu değil. Az sayıda da olsa bu yazıyı göreceğini bildiğim mantıklı insanlar var, onlar alınganlık yapmasın rica ediyorum. Ama durum bu. Şu anda kutuplaşmanın doruklarına doğru gidiyoruz ve mevcut sonuçlara göre ülkenin yüzde 65’nin aşırı sağ popülizme oy verdiği bir yerde de bunun kendi kendine azalmasını beklemek saflık olur. Hele bir de dokuz ay sonra bir seçim daha varken.

Bundan sonrası üzerine düşüneceklerin çok işi var. En başta bu popülist yaklaşımla tatmin olan taraftar psikolojisiyle mücadelenin yollarına bakmak gerekiyor. Bu elbette sadece bize özgü bir sorun değil, tüm dünya bu dalga ile sürükleniyor şu anda. Belki popülizmle erken tanışan ülkelerden birisi olarak çözümü de ilk bulan biz oluruz, bilemem. Ama bu çözülmedikçe kısıtlı ortamlar dışında bu konuları sağlıklı ve eleştirel bir şekilde ele alıp konuşmak mümkün değil.

Bununla birlikte siyaseti ve dünyamızı sadece gündelik siyasetten ibaret görmekten uzun vadeli düşünmeye ayıracak enerji kalmıyor. Elbette gündelik siyasetin ve o siyasetçilerin bir etkisi var ama kendimizi bu çukurda kaybederken yakın gelecekte önümüze çıkacak sorunları düşünmeye, onlar için kafa yormaya enerji ve zaman kalmıyor. Üstelik mevcut gündelik siyaset tamamen popülizm merkezli yönetildiğinden, yakın zamanda hayati bir tehdit olacak olan iklim krizi gibi meselelere zaten hiçbir zaman yer kalmıyor. Çünkü bu tarz siyasette uzun vadeli düşünmeye yer yok. En uzun vadeli sözler genelde çılgın projeler oluyor.

Bunları Twitter yerine burada anlatmak istemem de biraz bunlardan kaynaklanıyor. Bunları daha sağlıklı, eleştirel ve mantıklı bir şekilde konuşabileceğimiz yerlere ihtiyacımız var. Herkese laf sokup RT’lere doyamadığımız, sırf laf sokma adına en saçma ve mantıksız şeyleri popüler hâle getirdiğimiz yerlerde bu olmuyor, olmaz. O yüzden burada yazmayı tercih ettim. Konuşmak isterseniz yorumlar ve email adresim herkese açık; hem karakter sınırı da yok. Ama bunların dışında, en azından bir süre bu tarz konuları, özellikle de gündelik siyasetle ilgili şeyleri sosyal medya ortamlarında olabildiğince konuşmamaya çalışacağım. Çünkü bu kadar yoğun popülizme maruz kalmak bir süre sonra sinirlerime ve akıl sağlığıma zarar vermeye başlayacak gibi hissediyorum. Bunun yerine enerjimi daha uzun vadeli, ileriye ve sorunların köküne yönelik çabalara vermeyi tercih edeceğim. Bu şekilde daha faydalı olacağıma inanıyorum.

‘Work in Progress’ and Thoughts on How to Create in Dark Times

Cover of the zine called "work in progress vol 0.0 now what?"

[This piece first published at my newsletter “Weird and Deadly Interesting at May 5th, 2018. Slightly edited this part to publish it on my blog. If you’re interested, you can subscribe my newsletter here.]

There is something I want to mention, a project which I was a part of, called “Work in Progress”. It’s a zine project by Andrew Sempere and he was kind enough to include one of my writings from my newsletter to his project.

Continue reading “‘Work in Progress’ and Thoughts on How to Create in Dark Times”