In English İnternet Notları | Notes From Internet Not Defteri | Notebook

Revisiting “The Manfred Macx Media Diet”

Just like books or movies, I also have a list of blog posts which I regularly reread and think about it. I think Warren Ellis’ “The Manfred Macx Media Diet” is at the top of my list. Not sure how many times I’ve read that post.

One thing that makes this post special for me is the fact that every time I read it, it gives me a new perspective about how I’m dealing with the information I’m taking in and what I can do better or different. I also have to admit that since my first read of Accelerando, I secretly aspired to be like Manfred Macx. Of course Spider Jerusalem is “the idol” but for me Manfred and especially his relationship with information was something to be admired. Yes, I know, it’s very problematic and probably tells a lot but I’m not gonna deny it.

Plus comparing what Warren and Charles said years ago to the day I’m reading it also a fun experiment. I have to remind you that Accelerando was written between 1999-2004 and Warren Ellis’ post was written in 2012.

Let’s read it together this time.

He glances up and grabs a pigeon, crops the shot, and squirts it at his weblog to show he’s arrived.

He’s doing that with, essentially, Google Glasses and some wearable computers to beef up their utility.  It’s what I’d do today with a smartphone.  In fact, I last did it on Thursday.  Macx’s kit is based around the glasses.

(Italicized quotes are from the book, rest is from the post.)

I know even reading the words “Google Glasses” made some of you nostalgic. Remember the time when we were talking about the possible privacy issues around the glasses? Now we have mics open and connected 7/24 and doorbells which can make video recordings and give it to the police.

But think about this quote with the stories we use on social media. Snapchat started it and Facebook stole from them and put it everywhere. (Seriously, you can even post stories in WhatsApp.) What we’re doing with stories are basically the same thing what Macx does, except we have more filters to have fun with.

Being a pronoiac meme-broker is a constant burn of future shock – he has to assimilate more than a megabyte of text and several gigs of AV content every day just to stay current.

Do you think is there a way to count how much information we’re dealing with everyday in sense of gigabytes? Plus, does advertisements we see in almost everywhere counts in it?

his glasses remind him that he’s six hours behind the moment and urgently needs to catch up.

Do you ever feel like that upon waking?  Six hours behind the moment.  Sleeping took you off the road to the future.

This is one of the parts that gets me thinking a lot. Being behind the moment and feeling the urgency of catching up. Call it FOMO if you will. Our glasses may not remind us like Manfred but isn’t the piled notifications in our phones plays a similar role? Every notification you’re leaving behind is basically adding more minutes between yourself and the moment.

But this urgency is self-imposed in Manfred’s case through what he’s doing, or at least how I’m reading it. Just like the way most freelance writers and journalists like me having it. But not sure how much of it self-imposed and how much is forced to us through other means. And especially if you’re always acting info-hungry like me, it can easily turn into a downward spiral.

He speed reads a new pop-philosophy tome while he brushes his teeth, then blogs his web throughput to a public annotation server; he’s still too enervated to finish his pre-breakfast routine by posting a morning rant on his storyboard site.

Kick that one around.  It contains the point that he’s not just taking in information, but processing it and excreting more information.  Also, extruding it out on to a public space where people can fiddle with it.

This can be the one of the parts which started the admiration. Being able to take in and put out information like this and make a living out of it. No wonder I have a strange career plans for myself. This is what happens when you make career plans based on your favorite cyberpunk characters.

The point is crucial.  If we’re not doing something with the information we’re taking in, then we’re just pigs at the media trough.

What is also happening here, of course, is that he’s doing the work of a public intellectual.  “Critical creativity,” as I think Umberto Eco once put it.  Only without the requirement of space in a newspaper or magazine, of course, which is what the internet brought us.  And, as the net trends towards microblogs and status updates, it is also what we’re taking away from the internet now.

“Critical creativity.” I think we need to use this phrase more often. Warren said it in 2012 but now it’s obvious that we gave up something really important on the internet with microblogging and other types of social media sharing. Instead of putting out something more in depth, doesn’t matter if it’s not fully baked, we decided to spitting out short rants would be better. And look at where we are now.

But I think we’re learning our lesson. Isles of Blogging and Republic of Newsletters are still here and more people are returning to this. Especially the people who can really do this critical creativity job well. This is a good sign for me and something to be encouraged more. I really want to add more feeds from smart people to my RSS reader. (Feel free to drop yours below.)

Lying on a bench seat staring up at bridges, he’s got it together enough to file for a couple of new patents, write a diary rant, and digestify chunks of the permanent floating slashdot party for his public site. Fragments of his weblog go to a private subscriber list – the people, corporates, collectives, and bots he currently favors.

I’m reminded of Bruce again, here, and the fact that his Twitter account is locked.  20,000 people are allowed to follow his account – in actual fact, the people, corporates, collectives, and bots he currently favours.

Since then, filters and being able to control who do you want to connect with was an important part of how we use internet. But social media somehow managed to turn it upside down. Not being public or having locked accounts was seen unusual. People thought “Why are you here if you don’t want everyone else’s attention?” But being able to control who can see what is something we should be more comfortable. We don’t need to go viral or use social media to make ourselves open to everyone else’s gaze. Bruce allowed 15,000 more people to follow his Twitter account but still keeps it locked down. And every time I see his tweets, he seems okay with the experience he has.

I saw how having that control makes things better from my Instagram experience. Since I locked my account over there, I’m having a much better experience. Unlike Twitter, I’m not dealing with the voice at the back of my head saying “if you share this, some random dude with no idea can start some shit.” Nope, it’s just me and people I favour.

Interesting enough, I think blogs and newsletters are creating a similar filter. You don’t need it to be locked down but instead, people have to actively want to receive those words you’re putting out. This makes it harder to go viral but easier to reach people who you really want to reach.

He sits in a chair, gin and tonic at hand, absorbing the latest market news and grazing his multichannel feeds in parallel. His reputation is up two percent for no obvious reason today, he notices: Odd, that.

Aah, when we thought there’d be a trackable reputation economy.  Cory, what damage you wrought on the poor innocent heads of the socially optimistic.  Charlie himself ended up taking down Klout last year.

In other senses, of course, this does exist.  Checking Likes, Instagram and Tumblr hearts and even +1s.  Your reputation’s only as good as the last piece of content you gave to a social network.  How much time do we spend assimilating content and spitting the tastiest bits back out into the world in order to gain reputation as a gifted regurgitator?  Where we’re adding no more to each piece of information than the identifying DNA in the smear of saliva we leave on it?

Don’t have anything to add here. Just wanted to remind us how it was in 2012 and how we have it right now.

The metacortex – a distributed cloud of software agents that surrounds him in netspace, borrowing CPU cycles from convenient processors (such as his robot pet) – is as much a part of Manfred as the society of mind that occupies his skull; his thoughts migrate into it, spawning new agents to research new experiences, and at night, they return to roost and share their knowledge.

I kind of want to mention Weavrs here – I still have to find the time to train the one I spawned last year, but (with all respect to the developers) I doubt I’ll ever be able to make it do what I want.  Intelligent Agents are going to be a pipedream for a while longer, I suspect.  Which makes me sad.  But there’s something here – Weavrs and other software instances like Google Alerts can enact discovery, and bring us information we wouldn’t necessarily have the time or awareness to grab manually.

Seeing Weavrs always makes me feel a bit nostalgic. Intelligent agents was the idea that we can train our special algorithms to walk through the net and find something interesting for us. Really personalized algorithms. It was the dream for me. Letting loose couple of IAs and check what they’ve brought to you every now and then.

Instead we’re stuck with the personalization algorithms that either recommends you conspiracy theories or fills your timeline with the stuff you definitely don’t want instead of the posts you explicitly wanted to see (I’m looking at you, Twitter).

I still have couple of active Google Alerts on my RSS reader but thanks to all that SEO experts, it’s usually filled with junk. Unless it’s for a term that none of those experts heard of.

I don’t want to put all blame to them but it’s obvious that digital advertising killed something I really wanted back in the day. Now when I hear “personalized” online, all I can think of is the bots stalking me online to sell me stuff I don’t want.

Reading and analyzing this post and writing it was quite different than just reading and thinking about it. Writing down my half-baked thoughts also helped me think about some stuff I haven’t before. And writing a blog post this long was definitely an experience I’ve missed. Not having any limits or deadlines, or no need to cut down sentences to fit into a Twitter thread was nice. I should probably do this more often.

Letting the half-baked thoughts and ideas free in a place you can control but at the same time open to everyone who wants to engage with is something I (and we) should do more often. Social media doesn’t want that kind of stuff, so we’re left with spaces like here to do this.

In English Kritikler | Critics

[Read] Rapture of the Nerds


Rapture of the Nerds – Cory Doctorow, Charlie Stross

If you’re a science-fiction writer and you want to write about Singularity, you have to know how people and civilization works. If you don’t, your story doesn’t mean much and it’ll be impossible to read. Thankfully, both Doctorow and Stross knows this very well, plus, they have a very good sense of humor.

Other than making sense at technical level and telling their story beautifully, those two points at the paragraph above makes this novel a perfect one. If you’re interested in technological singularity fiction and you want to read something ‘absurd’ but makes a lot sense (like Douglas Adams’ ‘The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy’ books), you have to read this.

RotN captures the current situation of our civilization and gives us a very plausible possible future with technological singularity. If you read the book and laughing at the “plausible” part, just think about it. Do you think a civilization messed up like this one (don’t get me wrong, I love our civilization but we have to accept that) can do better than that? For me, RotN build on a very realistic ground and this is the main reason why story seems absurd at first glance.

If you want a clue about the book, just look at this quote:

As you can see, the genome of the said item is chimeric and shows signs of crude tampering, but it’s largely derived from Drosophilia, Mus musculus, and a twenty-first-century situationist artist or politician Sarah Palin.

Or this:

“Turns out we gotta prepare the way for holy war in cyberspace,” Sam says. Huw boggles. “Cyberspace? Who even says ‘cyberspace’ anymore?” “The Prophet, that’s who,” Doc says.

You can find a lot more like these in the book. Go get it. (Buy or Download CC licensed version.)

Kritikler | Critics

Rapture of the Nerds, Homeland ve Pirate Cinema (Kitap ön incelemesi)

(Bu yazım ilk olarak 25 Temmuz 2012’de Paslanmaz Kalem‘de yayınlandı.)

Değişik bir fikir geldi aklıma, büyük ihtimalle yapan ya da yapmış birileri vardır ancak benim karşıma hiç çıkmadı. Fikre bir isim vermem gerekirse, en uygunu “kitap ön incelemesi” olur sanırım. Peki nasıl olacak bu iş? Şöyle ki, tıpkı oyunların çıkmadan önce yayınlanan demoları ya da müzik albümleri çıkmadan önce yayınlanan şarkıları gibi bazı yayınevleri de girişten itibaren bir miktar tadımlık denilebilecek bölümler yayınlıyor (Türkiye’de var mı bunu yapan? Ben hiç denk gelmedim, varsa haber verin mutlaka.). Oyunlarda demo ve oyun hakkında çıkan haberlerle ön inceleme yapıldığı gibi benzer bir şeyi kitaplar için yapmak da teknik olarak mümkün. Bakalım pratikte de mümkün olacak mı?

Bu yazıda üç kitabın birden ön incelemesini yapacağım. Birincisi 4 Eylül’de çıkacak olan, Cory Doctorow ve Charles Stross’un birlikte yazdığı “The Rapture of the Nerds”. İkincisi Cory Doctorow’un tek başına yazdığı, 5 Şubat 2013′te gelecek olan “Homeland”. Üçüncüsü de 2 Ekim’de çıkacak bir başka Cory Doctorow romanı olan “Pirate Cinema”. Dürüst olmam gerekirse Doctorow’un ilk okuduğum kitabı olan “Little Brother”ın devam öyküsü olması nedeniyle Homeland biraz daha heyecan verici geliyor bana ama diğerlerine de haksızlık etmek istemiyorum.

Kitaplara geçmeden önce yazarların kim olduğuna dair pek bir fikri olmayanlar için kısaca özet geçeyim. Daha fazlasını merak edenler için Google hazırda bekliyor.

Cory DoctorowCory Doctorow; internette dolaşan hemen herkesin en azından bir kez yolunun düştüğü Boing Boing’in editörlerinden; Electronic Frontier Foundation’ın bir dönem Avrupa direktörü; birçok kez Locus ödülünü, bir kez Campbell ödülünü almış; birkaç kez de Nebula ve Hugo ödüllerine aday olmuş bir bilimkurgu yazarı. (Kendisi hakkında daha detaylı ve kişisel görüşlerimin de olduğu bir yazıyı umarım kısa zamanda burada okuyabileceksiniz.)

Charles StrossCharles Stross ise 3 kez Hugo ödülünü ve Campbell, Locus gibi ödülleri de almış, uzun yıllar da Computer Shopper dergisinde Linux köşesinden sorumlu olmuş bilimkurgu ve Lovecraftian korku yazarı. Birçok başarılı işe imza atmıştır ve severek takip ettiğim yazarlardandır. Yazdığı kitaplar arasında ilk üç yapmak istesem sanırım Rule 34, Hating State ve Accelerando olurdu.


Giriş kısmını halletiysek şimdi kitapların ön incelemelerine geçelim.



Rapture of the Nerds

İlk bakışta kitabın isminin uyandırdıkları ve yazarlarını bir araya getirmek bile kitap konusunda büyük ümit veriyor. Açıkcası ilk duyduğum andan beridir heyecanlandıran bir iş bu.

Kitap, Cory ve Charlie’nin daha önce beraber yazdıkları ve birbirinin devamı olan iki novella (Jury Service ve Appeals Court) için bir devam yazmaya niyetlenmesinin ardından bu üçlemenin ilerleyerek bir araya gelip tek bir romana dönüşmesiyle ortaya çıkmış. Bu durum, novellaları okuyanların kitaptan pek zevk almayacağını düşünmenize neden oluyorsa yanılıyorsunuz. Çünkü Cory ve Charlie, üçüncü novellayla birlikte diğer ikisini de ciddi bir şekilde elden geçirmişler. En azından yayınlanan tanıtım bölümlerinden anladığım bu.

Kitabın öyküsüne dair az çok bir fikrimiz var, hem önceki novellalardan hem de kitap hâlinin tanıtım bölümünden. Gelecekte, cyberpunk havanın hakim olduğu ve post-human öncesi diyebileceğimiz bir zamanlardayız. Bir de Teknoloji Jürisi bulunmakta bu dönemde. Tamamen rastgele insanlardan seçilen bu jüri yeni teknolojilerin kaderlerine karar veriyor ve onlar ne derse o oluyor.

Ana karakterimiz ise teknofobik, insanlarla muhatap olmayı pek sevmeyen Huw. Huw’un; karakterine, bir teknovirüse, proleteryanın kayıtsız yaşamına ve (tanıtımda söylendiğine göre) “banyo zemininde geçen birkaç korkunç zamana” rağmen bu işin altından kalkması gerekiyor. Sadece bunlar bile iştah kabartmaya yetiyor.

Tanıtım bölümlerini okuduğumuz zaman ise kesinlikle heyecanın boşa olmadığını görebiliyoruz. Her ne kadar novellaları okuyanlar için tanıdık gelecek olsa da farklı bir şeylerin yolda olduğu kesin. Üstelik iki yazarın anlatımlarında çok belirgin farklar olsa da birlikte çalışırken bu konuda hiç sıkıntı çekmemiş gibi görünüyorlar. Mükemmel bir birleşim yakaladıkları elimizdeki ilk bölümlerden belli oluyor.

Özetle, oldukça eğlenceli bir kitap olacağını şimdiden görmüş durumdayız. Birçok kişi hayalkırıklığı yaratma ihtimalinin yüksek olduğunu söylese de benim her iki yazara da güvenim tam ve bu tanıtım bölümleri bu güvenimi daha da pekiştirdi. Kitaba dair verebileceğim son ipucu Charles Stross’tan geliyor (cümlenin tadının kaçması riskini göze alamadığım için ingilizcesini yazıyorum buraya):

Asked if the estate of Ayn Rand had authorized this sequel, messrs. Stross and Doctorow would only say “no comment”. ”

Anlaşılan kıyamet gerçekten de yakın.

Tanıtımdaki Favori Bölümüm:

This stuff is organic, isn’t it?

Only the best polymer-stabilized emulsions for Sandra,” the joe says sardonically. “Of course it’s organic—nothing but carbon, hydrogen, nitrogen, oxygen, and a bit of phosphorous and sulfur.” Huw can tell when he’s being wound up: he takes a sip, despite the provocation. “Of course, you could say the same about your kilt,” adds the stranger.



homelandİşte beni en çok heyecanlandıran ve sanırım sırf bu yüzden en geç gelecek olan kitap. Neyse ki bu konuda Doctorow’dan daha beterini Neil Gaiman yaptı da Homeland’i beklemesi eskisi kadar zor gelmiyor artık. (PS: Hâlâ Neil’e kızgınım. Madem özel bir tarih olması için Kasım 2013′te çıkaracasın yeni Sandman’i, neden şimdi duyuruyorsun? Amacın sinir krizi geçirmemizse başarılı oldun, haberin olsun.)

Little Brother, hem kurgusuyla hem de güncel bir konuya sahip oluşuyla ciddi bir etki yaratmıştı. Hatırlamayanlar ya da okumamış olanlar için özetle, internette kişisel güvenliğine düşkün ve teknolojiyle özellikle bu anlamda oldukça içli dışlı olan birkaç arkadaş San Francisco’da yapılan bir terörist saldırı esnasında bölgeye oldukça yakın oldukları için Department of Homeland Security tarafından bir süre gözaltında tutulmuş ve çıktıklarında bir arkadaşlarını içeride bırakmak zorunda kalmışlardı. Öykünün devamında ise ana karakterimizin her şeye rağmen daha gizli yolları keşfederek ve kendisini birçok kez riske atarak bu olanları herkese göstermeye ve arkadaşını kurtarmaya çalışmasını okumuştuk.

Homeland’de ise Little Brother’da olanlardan bir süre sonra bizimkilerin yanına dönüyoruz. Bu sefer ise işler daha da karışıyor. İşin içine öğrenci kredileri (kitaba dair birkaç yerde geçmesine rağmen tanıtım bölümlerinde hiçbir şey bulamadım ve eğer gerçekten varsa alakasını çok merak ediyorum), sızan birtakım devlet sırları, devlet güvenliği ve Wil Wheaton giriyor. Evet gerçekten Wil’i bu öyküde görmek ilginç bir deneyim olacak. Her ne kadar sürekli ona dair bir şeylerin karşıma çıkması artık sinir bozucu hâle gelmiş olsa da.

Giriş kısımlarında yaşanan birkaç diyalog ve denk geldiğim detaylar öykünün Little Brother’dan çok da uzak bir zamanda geçmediğine dair ipucu veriyor. Bu bence iyi bir haber çünkü Cory’nin önceki kitaplarındaki duygusal yoğunlukları ve iç hesaplaşmaları anlatış şeklini hep çok sevmiştim ve bu yakınlık da bu konuda oldukça zengin olacağını gösteriyor kitabın.

Kitabın Little Brother’ın devamı oluşu, tanıtım bölümleriye ciddi bir heyecan verişi ve tekrar güncel konularla içli dışlı oluşu adını sıkça duymamızı sağlayacak gibi görünüyor. Önceki kitapta olduğu gibi yine büyük tartışmalarla tabii ki. Eğer Cory Doctorow hayal kırıklığı yaratmazsa (ki hiç sanmıyorum) Little Brother’ın manifesto havasını kaldığımız yerden solumaya devam edeceğiz.

Tanıtımdaki Favori Bölümüm:

Wil came over and handed me another cup of mint tea, the leaves floating in the hot water. “Pretty awesome. Can’t believe these guys let me DM their game. And I can’t believe I ran into you.” He shook his head. “This place is like nerdstock.”

“Have you known them for long?”

“Not really. I met Barlow and Gilmore awhile back, when I did a fund-raiser for EFF. I ran into Gilmore at random today and I told him I’d brought my D&D stuff along and the next thing I knew, I was running a game for them.”

“What kind of fund-raiser were you doing?” Wil looked familiar, but I couldn’t quite place him.

“Oh,” he said, and stuck his hands in his pockets. “They brought me in to pretend-fight a lawyer in a Barney the Purple Dinosaur costume. It was because the Barney people had been sending a lot of legal threats out to websites and EFF had been defending them, and, well, it was a lot of fun.”

I knew him from somewhere. It was driving me crazy. “Look, do I know you? You look really familiar—”

“Ha!” he said. “I thought you knew. I made some movies when I was a kid, and I was on Star Trek: The Next Generation, and—”

My jaw dropped so low I felt like it was in danger of scraping my chest. “You’re Wil Wheaton?”

He looked embarrassed. I’ve never been much of a Trek fan, but I’d seen a ton of the videos Wheaton had done with his comedy troupe, and of course, I knew about Wheaton’s Law: Don’t be a dick.


pirate cinemaCory Doctorow bu kısa zaman içerisinde bu kadar çok kitabı yayına hazır hâle getirdiğine göre uzun bir tatil planlıyor diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Ayrıca ardarda gelecek bu kitapların yaşatacağı zevki düşünmesi bile büyük keyif veriyor ama ağır gelmesinden de korkmuyor değilim.

Cory bu kitabıyla korsan filmleri, kaçak bir hayatı ve bol miktarda karşı kültür malzemesini bir araya getiriyor ve oldukça ilgi çekici bir öyküyü bizlere sunuyor. Her ne kadar kitap YA (Young Adult yani gençler için) olarak tanıtılıyor olsa da hemen herkesin ilgisini çekecek bir konuya sahip.

Yakın gelecekteki distopik İngiltere’de geçen bu öyküde ana karakterimiz Trent McCauley. Trent 16 yaşında, oldukça zeki bir genç. En büyük zevki ve yeteneğini gösterdiği konu ise film yapımı. Ancak bu filmleri tamamen internetten indirdiği popüler filmleri kolajlayarak yapıyor. Bu da başına ciddi bir bela alması anlamına geliyor. Çünkü İngiltere’de artık korsan download çok daha tehlikeli. 3 kez yakalandığınız zaman internet bağlantınız bir yıl boyunca kesiliyor. Sorgusuz ve itirazsız.

Trent her ne kadar dikkatli olsa da işler istediği gibi gitmiyor. Bir aile faciasının eşiğinden dönünce evini terketmek zorunda kalıyor. Londra’ya kaçan Trent sokaklarda hayatta kalma mücadelesine giriyor ve asıl maceramız başlıyor. Bir süre sonra Londra sokaklarında karşılaşacağı gerilla film yapımcılarıyla birlikte girişeceği planlar ise eğlence endüstrisiyle aralarında bir savaş başlatmaya fazlasıyla yetecek.

Birkaç büyük medya kuruluşunun elinin altında bir yönetim, distopik bir İngiltere atmosferi ve kafasında binbir tilkiyle Londra sokaklarında bir genç. Bana pek gençlik kitabı havası vermedi açıkcası. Zaten buraya almamın sebebi de bu aslında. Cory Doctorow’un YA altında yayınladığı kitapların çoğunun aslında hiç alakası olmuyor. Hatta odaklandığı konu üzerinde kaynak kitap olabilecek kadar da bilgilendirici olabiliyor (bkz: Little Brother).

Doctorow’dan gayet tarzına uygun bir roman yolda görünüyor özetle. Beni en çok cezbeden kısmı öykünün Londra’da geçecek olması sanırım. Londra ve distopya bir araya gelince kötü bir iş çıkması zor gibi görünüyor. Daniel Kraus’un erken okumasının ardından yazdığı kritikte kitabı Abbie Hoffman’ın 1971′de yazdığı `Steal This Book´a benzetmesi de kitap hakkında heyecan uyandırıcı bir başka detay olarak not düşülebilir.

Tanıtımdaki Favori Bölümüm:

What to do next. I wandered around the station a bit, bought myself a hot chocolate (it didn’t make the warm feeling come back), stared aimlessly at my phone. What I should have done, I knew, was buy a ticket back home and get back on a bus and forget this whole business. But that’s not what I did.

Instead, I set off for London. Real London. Roaring, nighttime London, as I’d seen it in a thousand films and TV shows and Internet vids, the London where glittering people and glittering lights passed one another as black cabs snuffled through the streets chased by handsome boys and beautiful girls on bikes or scooters. That London.

I started in Leicester Square. My phone’s map thought it knew a pretty good way of getting there in twenty-minutes walk, but it wanted me to walk on all the main roads where the passing cars on the rainy tarmac made so much noise I couldn’t even hear myself think. So I took myself on my own route, on the cobbeldy, wobbeldy side streets and alleys that looked like they had in the time of King Edward and Queen Victoria, except for the strange growths of satellite dishes rudely bolted to their sides, all facing the same direction, like a crowd of round idiot faces all baffled by the same distant phenomenon in the night sky.

Just then, in the narrow, wet streets with my springy-soled boots bounding me down the pavement, the London-beat shushing through the nearby main roads, and everything I owned on my back—it felt like the opening credits of a film. The film of Trent McCauley’s life, starring Trent McCauley as Trent McCauley, with special guest stars Trent McCauley and Trent McCauley, and maybe a surprise cameo from Scot Colford as the worshipful sidekick. And then the big opening shot, wending my way up a dingy road between Trafalgar Square and into Leicester Square in full tilt.