Start Select Reset Zine #001: Your Attention is Sovereign

Jay (previously) has a new digital zine out, which includes his writings and podcast transcriptions about the internet, social media and attention economy. He talks about many things such as multitasking, how we’re using our devices, productivity and how he changed his social media use and more. I’ve finished it in one sitting and already waiting for the new issues.

I am also deeply suspicious of the term productivity in general. It has its origins on slave plantations and the British Empire, and it makes me uneasy how management consultants and the wider business world just throw the term around.

SSRZ – 001 – Your Attention Is Sovereign

On a related note: This format —PDF collections of writings either as a zine or a book— is something I’ve been thinking about lately. Seeing good examples like this one motivates me more to experiment with it. Maybe not right now but definitely in the near future.

#CoveringClimateNow Week is Here

From the project website:

Our initiative includes more than 250 outlets worldwide, and dozens of institutional and independent partners, with a combined audience of more than 1 billion people.

From September 15-23, our partners have committed to emphasizing climate stories. The goal is to maximize coverage of the climate crisis and its impacts in the lead up to the United Nations Climate Summit on September 23.

Many major outlets such as The Guardian, The Nation, BuzzFeedNews, Bloomberg and Gizmodo joined as a partner to this project. Which is quite important considering the issue. Seeing that journalists taking it seriously and using their tools and power to cover the climate crisis as powerful as possible to create a pressure over the UN Climate Summit is something we really needed.

We’re also part of it as NewsLabTurkey and our aim for this week to help Turkish journalists and media people to have a wider perspective on climate crisis and climate journalism and help them to reach new tools to cover this issue. This is the least we can do.

Helping this project and coverage put out during this week to reach as many people as possible is really important. We don’t have much time left to take some serious action and we should be in support of any attempt in that direction. So go visit the partner outlets, share their stories and use the hashtag #coveringclimatenow so more people will learn about it.

‘Ralphing’ and Compass Memes

Last week I talked a bit about compass memes on my newsletter. It was something came out of nowhere but the more I think about it, I feel like there is more to think and talk about it.

Jay, who introduced me to the compasses, also recently wrote about it on his blog. Including a good amount of reading and some connections to ‘Ralphing.’

One of the things I think is clear about this form of compass media object is that they rapidly open up new cognitive territory. But they also seize and claim the new territory the moment that you realise that it has formed in your brain. Like laying tarot cards of a kind you have never seen before on the table, and before you can read the spread shouting SNAP and pulling them back.

In the meme theory back channels I frequent this is known as “Ralphing”.

095 :: Half formed thoughts On ‘Ralphing’ and Compass Memes

If this whole conversation sounds interesting, you should read the whole thing. And then start writing your own thoughts or making your own compasses.

Revisiting “The Manfred Macx Media Diet”

Just like books or movies, I also have a list of blog posts which I regularly reread and think about it. I think Warren Ellis’ “The Manfred Macx Media Diet” is at the top of my list. Not sure how many times I’ve read that post.

One thing that makes this post special for me is the fact that every time I read it, it gives me a new perspective about how I’m dealing with the information I’m taking in and what I can do better or different. I also have to admit that since my first read of Accelerando, I secretly aspired to be like Manfred Macx. Of course Spider Jerusalem is “the idol” but for me Manfred and especially his relationship with information was something to be admired. Yes, I know, it’s very problematic and probably tells a lot but I’m not gonna deny it.

Plus comparing what Warren and Charles said years ago to the day I’m reading it also a fun experiment. I have to remind you that Accelerando was written between 1999-2004 and Warren Ellis’ post was written in 2012.

Let’s read it together this time.

He glances up and grabs a pigeon, crops the shot, and squirts it at his weblog to show he’s arrived.

He’s doing that with, essentially, Google Glasses and some wearable computers to beef up their utility.  It’s what I’d do today with a smartphone.  In fact, I last did it on Thursday.  Macx’s kit is based around the glasses.

(Italicized quotes are from the book, rest is from the post.)

I know even reading the words “Google Glasses” made some of you nostalgic. Remember the time when we were talking about the possible privacy issues around the glasses? Now we have mics open and connected 7/24 and doorbells which can make video recordings and give it to the police.

But think about this quote with the stories we use on social media. Snapchat started it and Facebook stole from them and put it everywhere. (Seriously, you can even post stories in WhatsApp.) What we’re doing with stories are basically the same thing what Macx does, except we have more filters to have fun with.

Being a pronoiac meme-broker is a constant burn of future shock – he has to assimilate more than a megabyte of text and several gigs of AV content every day just to stay current.

Do you think is there a way to count how much information we’re dealing with everyday in sense of gigabytes? Plus, does advertisements we see in almost everywhere counts in it?

his glasses remind him that he’s six hours behind the moment and urgently needs to catch up.

Do you ever feel like that upon waking?  Six hours behind the moment.  Sleeping took you off the road to the future.

This is one of the parts that gets me thinking a lot. Being behind the moment and feeling the urgency of catching up. Call it FOMO if you will. Our glasses may not remind us like Manfred but isn’t the piled notifications in our phones plays a similar role? Every notification you’re leaving behind is basically adding more minutes between yourself and the moment.

But this urgency is self-imposed in Manfred’s case through what he’s doing, or at least how I’m reading it. Just like the way most freelance writers and journalists like me having it. But not sure how much of it self-imposed and how much is forced to us through other means. And especially if you’re always acting info-hungry like me, it can easily turn into a downward spiral.

He speed reads a new pop-philosophy tome while he brushes his teeth, then blogs his web throughput to a public annotation server; he’s still too enervated to finish his pre-breakfast routine by posting a morning rant on his storyboard site.

Kick that one around.  It contains the point that he’s not just taking in information, but processing it and excreting more information.  Also, extruding it out on to a public space where people can fiddle with it.

This can be the one of the parts which started the admiration. Being able to take in and put out information like this and make a living out of it. No wonder I have a strange career plans for myself. This is what happens when you make career plans based on your favorite cyberpunk characters.

The point is crucial.  If we’re not doing something with the information we’re taking in, then we’re just pigs at the media trough.

What is also happening here, of course, is that he’s doing the work of a public intellectual.  “Critical creativity,” as I think Umberto Eco once put it.  Only without the requirement of space in a newspaper or magazine, of course, which is what the internet brought us.  And, as the net trends towards microblogs and status updates, it is also what we’re taking away from the internet now.

“Critical creativity.” I think we need to use this phrase more often. Warren said it in 2012 but now it’s obvious that we gave up something really important on the internet with microblogging and other types of social media sharing. Instead of putting out something more in depth, doesn’t matter if it’s not fully baked, we decided to spitting out short rants would be better. And look at where we are now.

But I think we’re learning our lesson. Isles of Blogging and Republic of Newsletters are still here and more people are returning to this. Especially the people who can really do this critical creativity job well. This is a good sign for me and something to be encouraged more. I really want to add more feeds from smart people to my RSS reader. (Feel free to drop yours below.)

Lying on a bench seat staring up at bridges, he’s got it together enough to file for a couple of new patents, write a diary rant, and digestify chunks of the permanent floating slashdot party for his public site. Fragments of his weblog go to a private subscriber list – the people, corporates, collectives, and bots he currently favors.

I’m reminded of Bruce again, here, and the fact that his Twitter account is locked.  20,000 people are allowed to follow his account – in actual fact, the people, corporates, collectives, and bots he currently favours.

Since then, filters and being able to control who do you want to connect with was an important part of how we use internet. But social media somehow managed to turn it upside down. Not being public or having locked accounts was seen unusual. People thought “Why are you here if you don’t want everyone else’s attention?” But being able to control who can see what is something we should be more comfortable. We don’t need to go viral or use social media to make ourselves open to everyone else’s gaze. Bruce allowed 15,000 more people to follow his Twitter account but still keeps it locked down. And every time I see his tweets, he seems okay with the experience he has.

I saw how having that control makes things better from my Instagram experience. Since I locked my account over there, I’m having a much better experience. Unlike Twitter, I’m not dealing with the voice at the back of my head saying “if you share this, some random dude with no idea can start some shit.” Nope, it’s just me and people I favour.

Interesting enough, I think blogs and newsletters are creating a similar filter. You don’t need it to be locked down but instead, people have to actively want to receive those words you’re putting out. This makes it harder to go viral but easier to reach people who you really want to reach.

He sits in a chair, gin and tonic at hand, absorbing the latest market news and grazing his multichannel feeds in parallel. His reputation is up two percent for no obvious reason today, he notices: Odd, that.

Aah, when we thought there’d be a trackable reputation economy.  Cory, what damage you wrought on the poor innocent heads of the socially optimistic.  Charlie himself ended up taking down Klout last year.

In other senses, of course, this does exist.  Checking Likes, Instagram and Tumblr hearts and even +1s.  Your reputation’s only as good as the last piece of content you gave to a social network.  How much time do we spend assimilating content and spitting the tastiest bits back out into the world in order to gain reputation as a gifted regurgitator?  Where we’re adding no more to each piece of information than the identifying DNA in the smear of saliva we leave on it?

Don’t have anything to add here. Just wanted to remind us how it was in 2012 and how we have it right now.

The metacortex – a distributed cloud of software agents that surrounds him in netspace, borrowing CPU cycles from convenient processors (such as his robot pet) – is as much a part of Manfred as the society of mind that occupies his skull; his thoughts migrate into it, spawning new agents to research new experiences, and at night, they return to roost and share their knowledge.

I kind of want to mention Weavrs here – I still have to find the time to train the one I spawned last year, but (with all respect to the developers) I doubt I’ll ever be able to make it do what I want.  Intelligent Agents are going to be a pipedream for a while longer, I suspect.  Which makes me sad.  But there’s something here – Weavrs and other software instances like Google Alerts can enact discovery, and bring us information we wouldn’t necessarily have the time or awareness to grab manually.

Seeing Weavrs always makes me feel a bit nostalgic. Intelligent agents was the idea that we can train our special algorithms to walk through the net and find something interesting for us. Really personalized algorithms. It was the dream for me. Letting loose couple of IAs and check what they’ve brought to you every now and then.

Instead we’re stuck with the personalization algorithms that either recommends you conspiracy theories or fills your timeline with the stuff you definitely don’t want instead of the posts you explicitly wanted to see (I’m looking at you, Twitter).

I still have couple of active Google Alerts on my RSS reader but thanks to all that SEO experts, it’s usually filled with junk. Unless it’s for a term that none of those experts heard of.

I don’t want to put all blame to them but it’s obvious that digital advertising killed something I really wanted back in the day. Now when I hear “personalized” online, all I can think of is the bots stalking me online to sell me stuff I don’t want.

Reading and analyzing this post and writing it was quite different than just reading and thinking about it. Writing down my half-baked thoughts also helped me think about some stuff I haven’t before. And writing a blog post this long was definitely an experience I’ve missed. Not having any limits or deadlines, or no need to cut down sentences to fit into a Twitter thread was nice. I should probably do this more often.

Letting the half-baked thoughts and ideas free in a place you can control but at the same time open to everyone who wants to engage with is something I (and we) should do more often. Social media doesn’t want that kind of stuff, so we’re left with spaces like here to do this.

Men. Abuse. Trauma. | Philosophy Tube

Olly from PhilosophyTube was one of my favorite YouTube channels for a while and especially does brilliant works for a while. This one I think is something really big for him and everyone who’s watching. Talking about trauma through his personal experience and philosophy is something hard to do. It probably gets much harder when you do it on video. But he pulls it out in a brilliant way. It’s a really powerful video in both philosophical and emotional sense.

This video and its power also reminded me something that always bothers me. When people think about doing philosophy or being a philosopher, they have that mental image about a man (it’s always a man) sitting in a room full of books just writing and solving every problem about the world from their desks. And I can tell you that this image is total bullshit. Most of those man, although they made some important contributions to philosophy, don’t know shit about the world they think they solved it.

That’s why when people like Oliver Thorn makes videos like this it gives me joy, even though the topics are really heavy, like this one. Because he takes philosophy out of that bullshit ivory tower and brings where it should be.

This is how philosophy should be done. Philosophy is not something you can do totally isolated and only based on your mindset. You have to bring everything into the equation, every perspective and possibility; not exclusive to the old white guys who thinks they understood the world from their university office. We should be doing philosophy through YouTube, newsletters, science fiction, comics, you name it. I believe this is the way to achieve what philosophy aims to.

Rethinking How I Use Internet: 4

This entry is part 4 of 5 in the series Rethinking the Internet

Do you ever feel tired just by using internet, mostly the social media platforms?

Not sure when it started but I’m feeling tired every time I check social media in the way they designed. With algorithmic timeline, not filtered, filled with “personalized recommendations” and advertisement. Still not sure which part contributes that tiredness the most but when I check from the lists I’ve created or use my private accounts to see what people are up to, I can stay online more. In the first case, feeling of giving up everything related to internet comes fast.

I guess one of the main reason of this can be seen from this quote by Robin Sloan,

No reasonable human needs more than 10,000 other humans to read their words within twenty minutes of writing them.

Robin Sloan –

Everything is too much on social media. Because that’s how they make money. You have to be bombarded with information you can’t really control all the time and you have to react to that information quickly. Otherwise no one will see you on these platforms. Algorithm starts to hate you and hides you under more and more ads. It doesn’t matter if your friend wants to hear from you, you have to please the algorithm first.

To please it, you have to be fast. You have to play by its rules and be prepared to react whatever it gives you. Otherwise, you’ll get buried.

And I think I want to be buried by the algorithm for a while. To rest and work slowly, not rushing to react all the stuff. Instead of feeling tired just because I want to hear from people I really want to, I prefer to be buried by it. Will be using those platforms lesser for a while, focusing my energy to the streams which I can control the speed of it. I’ll be watching and stopping by time to time, of course.

But if you really want to hear from me or talk to me, places like here or the secret channels will be your best shot.

Rethinking How I Use Internet: 2

This entry is part 2 of 5 in the series Rethinking the Internet

There are many things that drives me away from social media, especially from Twitter. One of those is the fact that, from my perspective, social media kills conversation and replaces it with stats (likes, RTs…). This tweet from Jay (her account is one of my favorites on Twitter btw) made me think about this more.

(Conversations happening under this one is quite informative, you should read those too.)

One thing that made internet special for me was the fact that I was having conversations with people all over the world, from the beginning. Most of my real life friendships, most of the people who influenced my work and my perspective were and are from internet. Hell, most of my friends are still from here. And seeing more people thinking in a similar way makes me think that I’m not crazy.

(You should read the whole thread btw.)

More and more, whenever I look at Twitter or any other social media platform, I feel like I’m missing this part. And this is the part actually matters to me the most. I think that’s why I’m thinking about retreating to places like my blog or the newsletter, because those still gives me the feeling of conversation. A more intimate way to connect with people online. Yet, I see tweets like the ones above and receive a mention from a friend and start to think that there’s still hope.

Or maybe I’m just a guy who thinks way too emotional about a simple communication tool and gives too much importance to it. If that’s the case, I don’t think that’s going to change anytime soon.

Paypal’ın Türkiyeden Ayrılmak Zorunda Kalması Üzerine Birkaç Kelam

Bu yazımı ilk olarak Tuhaf Gelecek newsletterın 02.06.2016 tarihli bölümünde yayınladım. Eğer newslettera abone olmak ve daha önce yazdıklarımı okumak isterseniz buraya tıklayın.

Ülke olarak dünyanın geri kalanına kendimizi kapatma çabamız da tüm hızıyla devam ediyor. 30 Haziran gecesi düşen Paypal’ın Türkiye’de artık işlem yapamayacak olması da bunun en son örneği. Birçokları için belki hiç önemi yok, kendi sözüm ona “milli” yöntemlerini desteklemek (bkz. Vestel telefon satsın diye düzenleme yapmak) ya da başka planları olabilir. Ama böyle bir hareketinin nasıl etkileri olacağını hiç düşünmeden bu kadar aptalca hareket edebilmelerine gerçekten şaşırıyorum.

(Paypal’ın lisansının verilmemesinin temel sebebinin Türkiye verilerinin hepsini Türkiye’de sunucu açıp burada tutması gibi bir zorunluluğun getirilmesiyle açıklıyorlar. Buna benzer yaptırımlar genellikle Rusya vb ülkeler, o verileri devlet olarak kendi kontrolleri altında tutabilmek için talep eder. Bunun gibi zorlamalar genel olarak “splinternet” adıyla anılır ve küresel ve dağıtık internet yapısının devletler tarafından kontrol edilebilmesi için uydurulmuş bir yöntemdir. Örneğin bu yöntemi kullanarak aynı yaptırımlar yakında sosyal medya sitelerine ve kullandığımız diğer uluslararası araçlara da uygulanabilir ve bunların da Türkiye’den kullanılamaz hale gelmesine sebep olabilir.)

Sadece kendi adıma konuşacak olursam, benim hem birçok para kazanma yolum hem de harcamalarım riske girdi. Yurtdışına freelance olarak yaptığım işlerin büyük bir kısmı yalnızca Paypal üzerinden ödeme yapabiliyor. Yani bir daha bu yerlerle iş yapıp yapamayacağım meçhul. Bunun dışında bağımsız yayınlar ve projeler yapma planlarımın da büyük bir kısmı riske girdi. Yapsam bile bunlardan bir şey kazanmam şu noktada imkansıza yakın görünüyor. Bunun yanı sıra henüz durumun belirsizliği yaptığım birçok kültür harcamasını da bir daha yapıp yapamayacağım konusunu riske soktu. Bandcamp’ten sanatçı keşfetmek, yeni keşfettiğim yazarların self-published işlerini almak ya da yeni dergileri desteklemek gibi şeyleri bundan sonra yapabilecek miyim belli değil.

Bunun yanı sıra benim gibi yurtdışına freelance iş yapan birçok yazar, çevirmen, sanatçı vb.; şu an Youtube üzerinden geçimini sağlayan Türkiyeli Youtuberlar; indiegogo ile yeni projelerine destek arayanlar; yurtdışıyla iş yapan birçok küçük ve orta boy işletmeler şu an ne yapacak belli değil. Dünyanın en güvenli para alışverişi yollarından birisini ülkede iş yapamaz hale getirmek nasıl bir zekanın işi bilmiyorum. Dünyanın geri kalanının haberi bile olmadığı ve bu yüzden güvenmeyeceği yolları kullanmamızı mı belkiyorlar acaba? Alternatifler var, yerliler var diyenler acaba dünyanın geri kalanını da bunları kullanmaya zorlayabileceklerini mi düşünüyorlar?

Elbette bu değil durum. Arka planda yatan fikir her şeyin şu ülkenin sınırları içerisinde kalması ve belki de en sonunda dünyanın geri kalanıyla tüm ilişkimizin kopması. Zihinlerinin derinlerine işleyen aptal milliyetçilikleri tüm bunların sebebi aslında. Yabancı olan her şeye hiç kafa yormadan yapılan düşmanlık, dünyanın geri kalanını sürekli küçümseyip düşman görürken kendisi hiçbir şey üretmeme hali ve tüm bunlara rağmen dünyadan kopmadan bir şeyler yapmaya çalışanları zerre umursamayan zihin yapısının eseri bunlar. Kendileri ve çevreleri böyle şeylere hiç ihtiyaç duymadığı için ülkenin geri kalanının da kendileri gibi olmasını bekledikleri için oluyor bunlar.

Herhalde bizlerden de bekledikleri zerre kültür ve bilgi birikimi olmayan, kendini geliştirmeyi gereksiz gören ve dünyanın geri kalanıyla tek ilişkisi başkalarının parasını yiyerek yurtdışında tatil yapmak olan kütüklere dönüşmemiz. Bunu bir de güzel bir milliyetçilik sosuna bularsak tadından yenmez zaten. Kimin ihtiyacı var kültürün ve sanatın gelişmesine, yaratıcı insanların kendilerine fırsatlar yaratmasına ya da onların aklına bile gelmeyecek şeyleri düşünüp yaratmasına. Kendi kendimize Kuzey Kore gibi takılır, tüm dünyanın bize hayran olduğunu ve kıskandığını zanneden şizofrenik bir rüyada yaşamaya devam ederiz nasılsa.

Kripto Savaşlarında Yeni Cephe: Apple vs FBI

Teknoloji gündemini takip edenler, geçtiğimiz hafta içerisinde Apple ile FBI arasında başlayan yasal savaşı duymuşlardır. Duymayanlar için özeti: FBI, San Bernandino saldırılarını gerçekleştiren kişilerden birisinin iPhone 5c’sini ele geçirdi ve istihbarat için içindeki bilgilere erişmek istiyor. Ancak giriş kodunu bilmedikleri ve belirli bir miktar yanlış denemeden sonra tüm verilerin silinmesi ihtimali olduğu için de Apple’dan telefonu bir nevi ‘hacklemesini’ ve verileri onlar için erişilebilir hâle getirmesini istiyor.

İşte sorun da tam olarak burada başlıyor. Teknik olarak iPhone’ların hemen hepsi ekran kilidini açmak için kullandığınız kod ile tamamen şifrelenmiş durumdadır ve dışarıdan herhangi birisinin bu verilere erişmesi, bu kodu bilmedikleri sürece imkansızdır. Her ne kadar iCloud yedekleri kıyasla daha ulaşılabilir olsa da, FBI iCloud parolasını bilerek ya da bilmeyerek resetlediği için oradan erişmeleri de söz konusu değil. Diğer türlü elle deneme yapmaya çalışmak aptalca uzun sürecek bir işlem ve brute force kullanmak istediğinizdeyse Apple’ın ard arda yanlış denemelerde süreci yavaşlatan bir ek koruma mekanizması var. Üstelik telefon kullanıcısı aktifleştirdiyse, belirli bir sayıda denemeden sonra telefon içerisindeki tüm verileri silebilir. FBI’ın Apple’a ihtiyaç duyma sebebi de tam olarak bunları devre dışı bırakarak telefonu tüm saldırılara açık bir hâle getirmesine ihtiyaç duymaları.

Ancak Apple, birçok haklı gerekçeyle bunu yapmayı reddediyor. Bunların başında, Apple’ın kullanıcılarına, özellikle Edward Snowden’ın sızdırdığı belgeler sonrasında, onların güvenliğini korumak için her şeyi yapacaklarına dair verdiği söz geliyor. Apple her ne olursa olsun kullanıcılarının bilgilerini herhangi bir kişi ya da kuruma erişilebilir hâle getirmek istemiyor. Çünkü bu telefon için yapacakları arka kapının aynı modeldeki tüm telefonlara direkt olarak uygulanabilir, diğer modellere ise kolayca uyarlanabilir olacağını biliyorlar. Apple’ın bu konuda ciddi olduğunu biliyorduk ancak kimi iddialar Apple’ın bahsettiğimiz ihtimali de devre dışı bırakmak için çalışmaya başladığını söylüyor.

İkinci ve daha önemli kısım ise, aslında tüm bunların FBI, NSA ve ABD hükümetinin geçtiğimiz yıllarda başlattığı İkinci Kripto Savaşları’nın bir parçası olması. Burada amacın sadece bir iPhone’u açıp içindeki bilgilere erişmekten çok daha fazlası olduğunun hemen herkes farkında. Zaten şu anda asıl savaşılan konu da bu.

Bunun ne kadar ciddi bir durum olduğunu ilk başlarda anlamak güç gelebilir. Ancak şu şekilde düşünün. Şimdiden biliyoruz ki eğer bu davada FBI lehine bir karar çıkarsa, FBI’ın bu telefonun hemen ardından bu kararı örnek göstererek açtırmak istediği yüzlerce iPhone daha var. Ayrıca bu karar ile yine Android telefonları açmaları için Google’ı da zorlayabilecekler. Bir süre sonra bu bir adım daha da ileri gidecek ve ABD’deki birçok farklı kurum bu örneklere dayanarak aynısını isteyecek. Bir sonraki aşamada ABD’yi örnek göstererek diğer büyük ülkeler ve ardından onları örnek göstererek (“Onlara yapıyorsanız bizim neyimiz eksik?”) tüm devletler şirketlerden bu hakkı talep etmeye başlayacak.

En başta söylediğimiz gibi tüm bunlar, kullandığımız cihazların bilinen bir güvenlik açığı olması sayesinde mümkün oluyor. Bu da demek oluyor ki aslında hepimiz güvensiz cihazlar kullanıyoruz. Ve devletlere bu açığı istismar etme hakkını vermek (ya da onlara istismar edebilecekleri özel bir açık sağlamak) de bizim bu güvensiz cihazlara mahkum kalmamız anlamına geliyor. Ve eğer kullandığımız cihazlar güvenli değilse, bu açığı başka birilerinin istismar etmesi de an meselesi demektir. Çünkü yazılım ve kriptografi dediğimiz şeyin içerisinde bir şey gizlemek mümkün değil, eğer orada bir yanlış varsa bunu herkes görebilir ve herkes kullanabilir.

Bunun anlamı şu: Eğer devletlere gözü kara güveniyorsanız ve onların istedikleri zaman telefonlarımızı ve bilgisayarlarımızı kurcalama hakkı olduğunu düşünüyorsanız, bunu herkesin istediği gibi yapabilmesini de savunuyorsunuz demektir. Çünkü sadece devletlerin kullanabileceği ve başka kimsenin asla bulamayacağı/kullanamayacağı bir arka kapı matematiksel olarak mümkün değil. Ne kadar iyi saklasanız bile en fazla bulunmasını biraz geciktirebilirsiniz. Devletlerin yasal izin alarak dahi olsa böyle bir hakka sahip olmalarını istemek hem onların size hiç haber vermeden ve diledikleri şekilde bunu yapmalarına hem de kötü amaçlı birçok başka insanın da bunu yapmasına izin vermek olduğunu unutmamalısınız.

Yukarıda son yıllarda yaşadığımız süreci İkinci Kripto Savaşları olarak andım. Çünkü buna çok benzer gelişmeleri 1990’lı yıllarda yine yaşamıştık. O zamanlarda Bill Clinton’ın başında olduğu ABD hükümeti, her türlü kriptografi aracını ve yazılımını ordu silahı olara tanımlamak ve bizlerin kullanmasını engellemek istemişti. Eğer o zaman başarılı olmuş olsalardı, şu anda internet ve bilgisayarlar tamamen güvensiz bir alan olacaktı ve şu anda yapabildiğimiz birçok şeyin yapılması imkansız olacaktı (dijital bankacılık, güvenli iletişim, sansürü atlatmak…). Ancak o dönemde bilgisayar teknolojileri ve yazılımlar çok daha özgür olduğu için bunu başaramadılar ve bir süre sonra da yenilgiyi kabullendiler.

Şu anda bu savaşı hiçbir şekilde hasar almadan atlatmamız daha zor görünüyor. Çünkü birçoğumuz kullandığı teknolojilerde kendisini tamamen büyük şirketlere ve onların tamamen kapalı sistemlerine emanet etmiş durumda. Hatta daha da açık bir şekilde, şu anda bu konuda beş büyük şirketin; Google, Apple, Facebook, Amazon ve Microsoft‘un eline bakmak zorundayız. Herkes tüm verilerini onlara emanet ettiği ve onların bunları koruyacağına güvendiği için aldığımız risk çok daha büyük. Birinden birinin pes etmesi durumunda bile eğer o şirkete güvendiyseniz savaşı kaybettiniz demektir. ÖRneğin hiçbir Microsoft kullanıcısı, Bill Gates’in FBI’ı bu konuda destekleyen açıklamalarından sonra cihazlarına çok fazla güvenmemeli.

Bu yüzden de aslında şu anda özgür yazılıma hiç olmadığı kadar çok ihtiyacımız var. Çünkü özgür yazılımın doğası bu tarz müdahaleleri ve saldırıları tamamen etkisiz hâle getirebilecek güce sahip. Eğer bilgisayarınız özgür bir yazılım ile şifrelendiyse buna herhangi bir şirkete mahkeme emri göndererek uzaktan açtırmak gibi bir şansları olmuyor. Elbette büyük şirketlerin yazılım geliştirme konusundaki güçleri tartışılmaz ve daha güvenli sistemler üretebilmeleri de mümkün ama bu aynı zamanda sizi hiç tanımayan bir insana arkanızdan asla iş çevirmeyeceği konusunda güvenmek gibi bir şey. Eğer gündelik hayatınızda böyle bir şey yapmıyorsanız, artık o hayatın bir parçası olan bilgisayar ve telefonlarda neden yapasınız?

Sonuç olarak şu anda Apple’ın FBI’a karşı verdiği mücadele oldukça değerli ve savunulması gereken bir hareket. Her ne kadar asla Apple cihazların içini tam olarak açıp öğrenemeyecek olsak da, Apple’ın bu konuda kullanıcıları için savaşmayı göze alıyor olması onlara diğer şirketlerden kıyasla biraz daha fazla güvenilebileceğinin bir göstergesi. Bu tutumlarını ne kadar sürdürürler orası bilinmez ama yine de açık bir şekilde böyle bir savaşı göze almalarını takdir etmemek haksızlık olacaktır.

Ancak Apple bu savaşı kazanacak olsa bile bunun burada biteceğini beklemek saflık olur. Başta ABD olmak üzere bütün devletler, vatandaşlarının güvenliğini kendilerininkinden aşağıda görmekte ve kendilerini korumak adı altında tüm vatandaşlarını gözetlemek (hatta ABD gibi büyük bir ülkeyse tüm dünyayı gözetlemek) için her şeyi yapabilecek durumdalar. Şirketleri kendi ürünlerini hacklemeye veya daha güvensiz hâle getirmeye zorlamak bunun sadece bir kısmı. Ve bu savaş henüz durulacak gibi de görünmüyor. Bu yüzden özel hayatına saygı duyan her teknoloji kullanıcısının da bazı ek önlemler almayı düşünmesi şart.


Görsel Kaynak: Dusinteractive

On Newsletters

Don’t know if this is a real thing but I might be addicted to newsletters. Maybe it’s something about the format itself or it’s just I’m mostly following people I really enjoy reading pretty much everything they write. But there might be something more about it.

Something about the newsletters makes it more sincere, makes me want to read it without any interruption and with all focused on. Even some books can’t get that much attention from me.

My guess, it’s related to relationship newsletters creates between writer and the reader/follower. It’s not like a social network follow. I don’t want to miss any installment or any sentence. I asked the writer to send me these anytime they wrote something. And send it directly to me. I guess it feels more direct than anything else because we feel our inboxes are our most private zones online and inviting someone to access there anytime they want to share something with us feels different than anything else.

And it feels kind of free and open, like blogs. You can do anything you want, any way you want. No one can limit what you can do or kick you out just because you tried something. It makes people become more interested in newsletters because they think it’s something new (it’s not) and blogs are dead (it’s not).

I was experimenting with the newsletter format for some time in Turkish and one of my 2016 resolutions (which I kept in my notebook and, honestly, a bit lazy to turn it into a blog post) was use this format more actively. I want to see what can I do with this format. Also I really want to gain the habit of writing regularly and more (especially in English) so creating an English newsletter too seemed like a good idea.

If you can read Turkish, my regular newsletter called Tuhaf Gelecek is out every Sunday evening (according to Turkey’s timezone, GMT+2) and you can subscribe here:

And if you can read English, my English newsletter experiment Weird and Deadly Interesting is here: Hoping to send the first episode in this month and hope to make it regular soon.

On the name “Weird and Deadly Interesting”: For some time, I was thinking about how to describe what I’m interested as a writer and couldn’t find any short description for it. I was not focused on couple topics that have marketable names. I’m always an interdiscipliner, needs a bit weird, after the really interesting and dangerous. I never liked splitting the world into pieces which everyone acts like they’re not touching each other. I wanted to see and write about the world, as a whole. And when I looked at the world with these eyes, this name describes what I see.

I first heard the “deadly interesting” from Bruce Sterling, at one of his talks. And it hit me like a lightning. Maybe it’s somehow related to where I live, where I’m looking the world from. But when I added this to weird, it really summed up the world from my eyes.

Anyway, if you’re interested in receiving my English newsletter you can click here and subscribe.

As a bonus, I want to recommend some of my favourite newsletters which definitely worth inviting them in to your inbox. With no particular order:

If you have a newsletter or know a newsletter that you think I might be interested, feel free to recommend via email or just post a comment below.

Updated at 18:05:
Latest Orbital Operations Warren sent while I was finishing this, reminded couple more newsletters I already subscribed and also had some really good recommendations which I subscribed immediately. I added those to the list above.